Uzasadnienie
W dniu 22 lutego 2008 r. (data nadania) T. M. wniosła pismo z tego samego dnia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, dotyczące podatku od środków transportowych. Do pisma została załączona m. in. decyzja Burmistrza Gminy i Miasta C. z dnia [...], nr [...].
Odpowiadając w terminie na wezwanie dotyczące sprecyzowania charakteru pisma z dnia 22 lutego 2008 r., w szczególności poprzez wskazanie, czy stanowi ono skargę na wyżej oznaczoną decyzję, strona w piśmie z dnia 13 marca 2008 r. (nadanym tego samego dnia) oświadczyła, że pismo to stanowi skargę na decyzję z dnia [...].
W konsekwencji skargę, jako wniesioną bezpośrednio do Sądu, przekazano według właściwości organowi. Skarga została nadana drogą pocztową w dniu 20 marca 2008 r. i wpłynęła do organu w dniu 25 marca 2008 r. O przekazaniu poinformowano skarżącą, wskazując jednocześnie, że skarga do sądu administracyjnego winna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi.
Burmistrz Gminy i Miasta C. w odpowiedzi na skargę wskazał, że dotyczy ona jego decyzji z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych oraz decyzji z dnia [...], nr [...] w sprawie odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych oraz rozłożenia zapłaty zaległości podatkowej z tytułu tego podatku na raty wraz z odsetkami. Jednocześnie organ wniósł o odrzucenie skargi, podkreślając, że dotyczy ona decyzji organu wydanej w I instancji, od której strona nie wniosła odwołania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że skarga została wniesiona jedynie na decyzję z dnia [...], nr [...], dotyczącą odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych w podatku od środków transportowych oraz rozłożenia zapłaty zaległości podatkowej z tytułu tego podatku na raty wraz z odsetkami, a nie, jak wskazuje organ również na decyzję z dnia [...], nr [...] w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od środków transportowych. Wniosek taki wynika z pisma strony z dnia 13 marca 2008 r., będącego odpowiedzią na wezwanie Sądu do sprecyzowania charakteru pisma z dnia 22 lutego 2008 r..
Przechodząc zatem do rozpoznania skargi na tak oznaczoną decyzję należy odnotować, że zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwana dalej ppsa), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m. in. w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednakże zakres tej kontroli został przez prawodawcę ograniczony treścią art. 52 § 1 ppsa, zgodnie z którym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa). Konsekwencją powołanych wyżej przepisów jest zatem ograniczenie możliwości zaskarżania decyzji administracyjnych do tych decyzji, które jako ostateczne kończą postępowanie w sprawie, od których stronie nie przysługuje żaden środek ich zaskarżenia.
Wobec powyższego, od decyzji organu pierwszej instancji (w niniejszej sprawie - burmistrza) skarga nie przysługuje, ponieważ decyzja ta może być zaskarżona odwołaniem do organu drugiej instancji, jakim jest w tej sprawie samorządowe kolegium odwoławcze. W tym przypadku skarga złożona do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję organu administracji, wydaną w pierwszej instancji jest niedopuszczalna, a taka skarga podlega odrzuceniu.
W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ppsa oraz art. 52 § 1 i § 2 ppsa orzeczono jak w sentencji postanowienia.