Uzasadnienie
Spółka Cywilna A w B. reprezentowana, zgodnie z umową spółki cywilnej, przez wspólnika – adwokata Z.G. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...]. Wskazaną wyżej decyzją organ drugiej instancji uchylił decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] ustalającą spółce podatek od nieruchomości na rok 2006.
Zaznaczyć należy, iż powyższa decyzja organu odwoławczego z dnia [...] została wydana i doręczona Spółce Cywilnej A. po uprzednim uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach poprzedniej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...], która utrzymywała w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] ustalającą spółce podatek od nieruchomości na rok 2006 (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2007 r. sygn. akt I SA/Gl 293/07).
Termin rozprawy w przedmiotowej sprawie wyznaczony został na dzień 17 września 2008 r.
W piśmie z dnia 4 września 2008 r. wspólnik Spółki Cywilnej A. w B. poinformował Sąd, iż spółka ta została rozwiązana z dniem 30 czerwca 2008 r. i z dniem tym lokal, którego dotyczy będący przedmiotem sporu podatek, przekazany został wynajmującemu.
W tej sytuacji, wspólnik wniósł o zawieszenie postępowania sądowego do czasu dokonania wymiaru podatku "bezpośrednio na byłych członków Spółki Cywilnej A.".
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie rozważań nad zasadnością zawieszenia niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego odnotować należy, iż sporną kwestią w tejże sprawie jest opodatkowanie nieruchomości (lokalu) oddanego w najem podmiotowi, posiadającemu status spółki cywilnej. Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił bowiem Spółce Cywilnej A. w B. podatek od nieruchomości za rok 2006, z którym to rozstrzygnięciem nie zgodziła się strona skarżąca.
Organ podatkowy, działając na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r., Nr 121, poz. 844 ze zm.), zgodnie z którym podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej (...), przyjął, iż spółka cywilna jest podatnikiem podatku od nieruchomości, w przypadku zawarcia przez wspólników ją reprezentujących umowy takiej jak np. najem czy dzierżawa nieruchomości, stanowiącej własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego.
Ma to zasadnicze znaczenie w rozpatrywanej sprawie, albowiem zgodnie z art. 25 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, zdolność sądową mają także inne (niż wymienione w § 2 tego artykułu – dopisek Sądu) jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.
Konsekwencją powyższego jest zatem ustalenie, iż Spółka Cywilna A. posiadała w niniejszym postępowaniu zdolność sądową, co pozwala odpowiedzieć w dalszej kolejności na pytanie o dalsze "losy" tego postępowania sądowoadministracyjnego w przypadku rozwiązania spółki cywilnej.
Zgodnie bowiem z art. 124 § 1 pkt 1 ppsa, sąd zawiesza postępowanie z urzędu w razie śmierci strony lub jej przedstawiciela ustawowego, utraty przez nich zdolności procesowej, utraty przez stronę zdolności sądowej (...).
W rozpoznawanej sprawie, rozwiązanie spółki cywilnej niewątpliwie skutkowało jednocześnie ustaniem jej zdolności sądowej.
Rozwiązanie spółki cywilnej, będącej podatnikiem podatku od nieruchomości rodzi z kolei po stronie organu podatkowego obowiązek ustalenia wymiaru podatku w odniesieniu do byłych wspólników tejże spółki.
Mając powyższe na względzie, w oparciu o art. 124 §1 pkt 1 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.