Uzasadnienie
W piśmie z dnia [...] r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., Gmina L. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...], mocą którego uchylono postanowienie Burmistrza Miasta L. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie uznania za bezzasadny zarzut A S.A. na egzekucję administracyjną prowadzoną przez Naczelnika II Urzędu Skarbowego w K. w oparciu o tytuł wykonawczy z dnia [...] r. wystawiony przez Burmistrza Miasta L. i w konsekwencji uznano za uzasadniony zarzut zobowiązanego na prowadzoną egzekucję administracyjną.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w postępowaniu sądowo-administracyjnym organ I instancji nie może występować równocześnie w roli organu administracji publicznej (wykonującego władztwo administracyjne, orzekającego o prawach i obowiązkach podmiotów administrowanych) oraz w roli strony postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Należało w punkcie wyjścia odnotować, że w myśl art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a., uprawnienie do wniesienia skargi przysługuje każdemu, kto ma w tym interes prawny, a ponadto prokuratorowi, Rzecznikowi Praw Obywatelskich oraz organizacji społecznej w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym (§ 1). Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (§ 2).
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, stroną w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie może być organ, który w rozpatrywanej przez Sąd sprawie był powołany do wydania aktu administracyjnego. W odmiennym przypadku dopuszczenie organu do udziału w sprawie nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia. Z jednej strony uprawnienie władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej – uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie.
Powyższe spostrzeżenia odnoszą się także do Gminy L. Wskutek tego uznano, że organ ten nie posiadał legitymacji prawnej (interesu prawnego) do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Konkludując, żaden przepis prawa nie przyznaje uprawnienia organowi pierwszej instancji do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcia w podmiot kwestionujący takie rozstrzygnięcia w drodze skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku z dnia 19 października 2000 r. sygn. II SA/Gd 2159/00, LEX nr 46440).
Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę jako niedopuszczalną, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. su.