Uzasadnienie
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Uzasadniając wniosek, podkreślił, że tak on, jak i jego małżonka otrzymują niewielkie wynagrodzenia za pracę i mają na utrzymaniu dwójkę uczących się dzieci. Według wniosku skarżący wraz z rodziną nie posiada żadnego majątku, zamieszkuje w mieszkaniu swej matki i ma do spłaty znaczne zadłużenie.
Odpowiadając na wezwanie referendarza sądowego, pełnomocnik wnioskodawcy obszernie uzupełnił przedłożoną wcześniej dokumentację źródłową, przedstawiając w szczególności odpisy: postanowień o umorzeniu postępowań egzekucyjnych toczących się przeciwko skarżącemu, wydanych w dniach 4 i 8 lutego 2011 r., zaświadczeń o zarobkach (według nich skarżący otrzymuje wynagrodzenie w wysokości 1317, a jego małżonka – 1386 zł brutto), zeznań podatkowych skarżącego i jego małżonki za 2009 r., w których wykazano jedynie niewielkie przychody ze stosunku pracy, zaświadczeń o braku jakichkolwiek środków na rachunkach bankowych oraz zaświadczenia organu podatkowego, zgodnie z którym zaległości podatkowe skarżącego na dzień 22 lutego 2011 r. wynosiły ogółem 324.225,31 zł. Pełnomocnik pismem z dnia 24 lutego 2011 r. złożył ponadto wniosek o przedłużenie terminu do wykonania wezwania "do dnia 28 lutego 2011 r.", w którym to dniu pismo to wpłynęło do Sądu.
W tym ostatnim dniu pełnomocnik nadał kolejne dokumenty, min. odpisy: "ponownego" wniosku o przyznanie prawa pomocy o treści podobnej jak poprzednio oraz kilkudziesięciu tytułów wykonawczych wystawionych w ostatnim czasie w stosunku do skarżącego (najwyższa ze wskazanych w nich kwot należności głównych to 816.250 zł).
Obecnie toczy się przed Sądem kilkanaście postępowań w sprawie wniosków o przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Strona, wnosząc o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie, powinna zatem udowodnić istnienie tego faktu, przedstawiając – z własnej inicjatywy lub na wezwanie – niezbędne dokumenty źródłowe.
Odnosząc te uwagi do rozpatrywanego wniosku, który w niniejszej sprawie złożono na dwóch urzędowych formularzach, stwierdzić trzeba, że powyższa przesłanka została wykazana. Nadesłana dotychczas obszerna dokumentacja jest, w ocenie rozpoznającego wniosek, wystarczająca dla sformułowania takiej konstatacji i nie wymaga dalszego uzupełnienia. Tym samym nie ma potrzeby przedłużania terminu, o co wnosił pełnomocnik skarżącego; zresztą wniosek ów wpłynął do Sądu w dniu, do którego termin miał być przedłużony. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia przecież wątpliwości co do tego, że w gospodarstwie domowym skarżącego uzyskiwane są dochody, których wysokość nie wystarcza na pokrycie zarówno niezbędnych kosztów utrzymania czteroosobowej rodziny, jak i kosztów sądowych. Jest tak tym bardziej dlatego, że wnioskodawca stoi przed koniecznością uiszczenia tych ostatnich kosztów w kilkunastu postępowaniach toczących się obecnie przed Sądem.
Nie można również tracić z pola widzenia bardzo wysokiego zadłużenia skarżącego, tak publiczno-jak i prywatnoprawnego, którego spłata przekracza jego możliwości finansowe, czego dowodzą m.in. postanowienia o umorzeniu postępowań egzekucyjnych z powodu ich bezskuteczności. W takim stanie rzeczy każdy dodatkowy wydatek może się wiązać z uszczerbkiem utrzymania koniecznego dla wnioskodawcy i jego rodziny.
Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.