Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 stycznia 2009 r. skarżący wniósł skargę – jak wyjaśnił na wezwanie Sądu – m.in. na oznaczoną wyżej decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego, która, co nie ulega wątpliwości, została wydana w postępowaniu podatkowym w pierwszej instancji.
Zgodnie z kolei z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Jest zatem poza sporem, że skarga przysługuje jedynie na akt kończący postępowanie podatkowe czy szerzej administracyjne w toku instancji, czyli na akt wydany w drugiej, a nie w pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OZ 321/08).
W konsekwencji skarga wniesiona na decyzję pierwszoinstancyjną musi być uznana za niedopuszczalną, a taką skargę należy odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tak postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2007 r., sygn. akt II GSK 136/07, LEX nr 374841).
Mając to na względzie, na mocy ostatnio przywołanego przepisu orzeczono jak w sentencji.