Uzasadnienie
W dniu 31 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając z upoważnienia i w imieniu Ministra Finansów, wydał na wniosek A. W. interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego nr [...], w której krytycznie odniósł się do zaprezentowanego przez wnioskodawczynię sposobu opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych przychodów z tytułu umorzenia udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością nabytych w zamian za aport w postaci zorganizowanej części przedsiębiorstwa.
Po otrzymaniu tego rozstrzygnięcia A. W. wystąpiła do organu go wydającego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. W dniu 16 grudnia 2011 r. doręczono jej odpowiedź na to wezwanie, w której organ stwierdził brak podstaw do zmiany swego stanowiska.
Wobec tego w dniu 12 stycznia 2012 r. pełnomocnik wnioskodawczyni, będący doradcą podatkowym, oddał w polskim urzędzie pocztowym skargę na przedstawioną interpretację. Zgodnie z oznaczeniem adresata skargę tę skierowano bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który w dniu 19 stycznia 2012 r. (data nadania) przekazał ją według właściwości organowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Stosownie zaś do art. 53 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę na taki akt wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, który akt ów wydał, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a w sytuacji, gdy nie została ona udzielona – w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Jeżeli zatem w niniejszej sprawie wnioskodawczyni otrzymała odpowiedź na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w dniu 16 grudnia 2011 r., to skargę winna złożyć najpóźniej w poniedziałek 16 stycznia 2012 r. Jej pełnomocnik uczynił to w dniu 12 stycznia 2012 r., jednakże skargę tę skierował bezpośrednio do sądu, zamiast do organu, za którego pośrednictwem winno nastąpić jej wniesienie. Odnotowania w tym miejscu wymaga, że w takim przypadku o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data jej nadania przez sąd na adres właściwego organu [zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 maja 2008 r., sygn. akt I FSK 631/08, LEX nr 505351, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 16 września 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 427/09, LEX nr 523501, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 31 marca 2008 r., sygn. akt I SA/Gl 155/08, LEX nr 381455, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 27 września 2007 r., sygn. akt II SA/Wr 198/07, LEX nr 418269].
Powyższe oznacza, że skargę A. W. wniesiono w dniu 19 stycznia 2012 r., a więc po upływie terminu do dokonania tej czynności. Ponieważ zaś zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, należało orzec jak w sentencji postanowienia.