Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy, ustanawiając mu radcę prawnego, którym następnie wyznaczony została radca prawny R. S. Pełnomocnik ten w szczególności przedstawił swoje stanowisko w piśmie z dnia 27 lipca 2017 r., pismem z dnia 25 października złożył wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z oświadczeniem, że koszty te nie zostały pokryte ani w całości, ani w części, ponowiony na rozprawie w dniu 16 października 2017 r., na której wydano wyrok oddalający skargę. Skarżący zmarł dnia 1 listopada 2017 r.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej P.p.s.a) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Należy zatem sięgnąć do rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715, dalej powoływanego jako rozporządzenie).
Stosownie do § 2 pkt 1 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z jego przepisami. W § 21 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia określono opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji, który to etap został właśnie zakończony, co uprawnia do przyznania związanego z tym wynagrodzenia, tym bardziej iż według art. 251 P.p.s.a w związku z art. 43 oraz art. 244 § 2 P.p.s.a. śmierć skarżącego oznacza wygaśnięcie przyznanego mu prawa pomocy oraz wynikającego z niego pełnomocnictwa.
W myśl § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia stawka opłaty w postępowaniu przed sądami administracyjnym w pierwszej instancji w sprawach innych niż wymienione dwóch wcześniejszych jednostkach redakcyjnych wynosi 240 zł. Sprawa objęta wnioskiem zalicza się właśnie do tej kategorii. Dotyczy ona bowiem odmowy umorzenia zaległości z tytułu kary grzywny, z kolei w § 21 ust. 1 pkt 1 lit a i b mowa jest o sprawach, których przedmiot stanowią odpowiednio należność pieniężna (lit. a), czyli kwestia ustalenia lub określenia wysokości takiej należności, oraz skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b).
W świetle § 4 ust. 3 rozporządzenia przyznane wynagrodzenie (opłatę) trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, tj. o 23% (55,20 zł).
Wobec powyższego na podstawie art. 250 § 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. i z uwzględnieniem § 4 ust. 3 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia orzeczono jak w sentencji.