Uzasadnienie
Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, podkreślając m.in., że jest osobą schorowaną, nie mającą żadnych źródeł dochodu i pozostająca na utrzymaniu małżonki otrzymującej emeryturę w wysokości 1471,15 zł netto.
Pismem doręczonym w dniu 2 maja 2011 r. referendarz sądowy wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie siedmiu dni danych zawartych we wniosku, w szczególności poprzez udokumentowanie wszelkich otrzymywanych dochodów oraz ponoszonych wydatków, w tym na leczenie.
Pismem z dnia 4 maja 2011 r., nadanym w tym samym dniu, wnioskodawca stwierdził, że "niemożliwym jest uczynienie zadość przedmiotowemu wezwaniu, ponieważ zebranie wymaganych dokumentów zajęłoby kilka tygodni". Oświadczył zatem, że cofa wniosek i jednocześnie przedłożył dowód uiszczenia wpisu od skargi w obliczonej przez siebie kwocie 400 zł.
Odnosząc się do tego oświadczenia, przyjąć trzeba, że jego kategoryczna, jednoznaczna wymowa nie pozostawia wątpliwości co do tego, iż skarżący cofa wniosek o przyznanie prawa pomocy. Brak bowiem jakichkolwiek podstaw do odmiennej interpretacji jego pisma z dnia 4 maja 2011 r., zwłaszcza poprzez dopatrywanie się w nim innych wniosków, np. o przedłużenie terminu do wykonania wezwania, który w tym dniu przecież jeszcze nie upłynął. Okoliczności, które miały utrudnić skarżącemu wykonanie wezwania, czyli sugerowana przez niego jego nadmierna szczegółowość, zostały przecież przez niego wskazane wprost jako przyczyna rezygnacji z prawa pomocy, a nie próba usprawiedliwienia uchybienia terminu.
Nie można zaś niejako w oderwaniu od wyraźnych wypowiedzi strony przypisywać jej żądań, które nie zostały przez nią – choćby nieprecyzyjnie i w sposób dorozumiany – wyrażone, nawet wówczas, gdyby były one dla niej bardziej korzystne i racjonalne. Stanowiłoby to naruszenie zasady skargowości, na której opiera się postępowanie sądowoadministracyjne, w tym postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy, znajdującej odzwierciedlenie normatywne m. in. w art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z treścią powołanego przepisu prawo pomocy może być wszak przyznane stronie na jej wniosek.
Taki wniosek został w rozpatrywanej sprawie złożony w przewidzianej prawem formie, co uruchomiło – w ramach postępowania głównego, zainicjowanego skargą – postępowanie zmierzające do jego rozpoznania. Strona pozostała jednak wyłącznym dysponentem wniosku, co oznacza, że organ prowadzący postępowanie nie nabył uprawnienia do rozstrzygania z urzędu, tj. bez lub wbrew woli wnioskodawcy, wyrażonej w dostatecznie jasny sposób. Skoro zatem skarżący cofnął wniosek, to wykluczone jest zarówno merytoryczne zakończenie postępowania wszczętego tym wnioskiem, tj. oddalenie wniosku lub jego uwzględnienie, jak i kontynuowanie postępowania. Jedyną możliwością pozostaje więc jego umorzenie na podstawie stosowanego w drodze analogii art. 161 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego podjęcie takiego postanowienia w razie skutecznego cofnięcia skargi. Skądinąd cofnięcie wniosku powoduje, że wspomniane postępowanie traci swój przedmiot i staje się tym samym bezprzedmiotowe, co również – stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – stanowi przesłankę umorzenia postępowania.
Mając na względzie powyższe, na podstawie przywołanych przepisów, stosowanych na zasadzie analogii oraz w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.