Uzasadnienie
Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego S. S. o przyznanie prawa pomocy.
W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podkreślono, iż pomimo stosownego wezwania, doręczonego w dniu 12 marca 2012 r., skarżący nie złożył wymaganego formularza PPF, stosowanego w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W złożonym terminowo sprzeciwie od tego zarządzenia skarżący podniósł, iż wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy został przez niego wysłany do Sądu w dniu 20 marca 2012 r.
Następnie w piśmie z dnia 18 maja 2012 r. skarżący nadesłał kserokopię wypełnionego formularza PPF wraz z kopią dowodu jego nadania w dniu 20 marca 2012 r.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 maja 2012 r. wezwano skarżącego do podpisania złożonej przy piśmie z dnia 18 maja 2012 r. kserokopii urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) albo do nadesłania własnoręcznie podpisanego formularza tego wniosku – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
Wezwanie powyższe doręczone zostało osobie wskazanej przez doręczyciela jako "dorosły domownik" w dniu 29 maja 2012 r. i pozostało bez odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Rozpoznając zatem wniosek strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy stwierdzić w pierwszej kolejności należy, iż wniosek ten, jako kwalifikowane pismo procesowe, winien być złożony na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a.
Ponadto, zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
W rozpatrywanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż nie został przez skarżącego skutecznie złożony wypełniony urzędowy druk PPF, zawierający oryginał podpisu skarżącego. W ramach sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego skarżący nadesłał wprawdzie kserokopię tego formularza, który – jak twierdzi – został nadany przez niego na adres Sądu w dniu 20 marca 2012 r., jednak nadesłana kserokopia dotknięta jest brakiem formalnym w postaci braku oryginału podpisu wnioskującego. Braku tego skarżący, pomimo wezwania doręczonego w dniu 29 maja 2012 r., nie usunął.
Dodatkowo wskazać przyjdzie, iż nawet nadanie w dniu 20 marca 2012 r. wypełnionego formularza PPF (w sytuacji jego dotarcia do Sądu) powodowałoby skutek pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący bowiem, z uwagi na doręczenie wezwania referendarza w dniu 12 marca 2012 r. nie mieściłby się w siedmiodniowym terminie, przewidzianym na złożenie formularza PPF.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 257 P.p.s.a. i przy zastosowaniu art. 16 § 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.
Jednocześnie Sąd wskazuje skarżącemu, iż pozostawienie obecnie jego wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania nie stoi na przeszkodzie złożeniu przez niego nowego wniosku w tym przedmiocie.