Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. nr [...] określającą E. K. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. w kwocie [...] zł.
W skardze z dnia 6 lutego 2013 r. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik E. K. wniósł o wstrzymanie jej wykonania.
Uzasadniając wniosek podniósł on, że skarżącej zagraża niepowetowana szkoda. Zaakcentował, że "skarżący zapłacił wszelkie ciążące na nim zobowiązania odpowiednio w 2005 r. i w 2006 r. W związku z powyższym, wykonanie zaskarżonej decyzji doprowadziłoby de facto do podwójnego wyegzekwowania należnego podatku od skarżącego (...)".
Odpowiadając na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.
Postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego wchodzi zatem w grę wówczas gdy, po pierwsze, akt ten nadaje się do wykonania, po wtóre zaś, jeżeli zachodzą przesłanki wstrzymania jego wykonania.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że w rozpatrywanym przypadku wniosek pełnomocnika strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł odnieść skutku.
Jak wynika z akt sprawy, zaległość podatkowa wynikająca z decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...]r. nr [...], utrzymanej w mocy decyzją, stanowiącą przedmiot skargi, została wraz z odsetkami uregulowana przez podatniczkę w dniach 27 grudnia 2012 r. oraz 24 stycznia 2013 r. (vide: pismo Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia 19 lutego 2013 r. – w aktach administracyjnych sprawy).
Ponieważ zobowiązanie wynikające z decyzji, utrzymanej w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. zostało uregulowane, uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie brak jest przedmiotu wykonania, co uniemożliwia wydanie postanowienia wstrzymującego wykonanie zaskarżonej decyzji.
W powyższym kontekście niezrozumiała jest argumentacja pełnomocnika skarżącej który podając, że strona zapłaciła wszelkie ciążące na niej zobowiązania (w tym za 2006 r.) twierdzi, jakoby wykonanie zaskarżonej decyzji miało doprowadzić do "podwójnego wyegzekwowania należnego podatku". Zapłata przez podatniczkę zaległości podatkowej (określonej decyzją organu podatkowego pierwszej instancji, utrzymaną następnie w mocy decyzją stanowiącą przedmiot skargi) wraz z należnymi odsetkami powoduje bowiem, że kwoty te nie będą obecnie dochodzone od strony przez organy podatkowe. Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego, utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej, została bowiem wykonana poprzez zapłatę należności i nie może być mowy o "podwójnym" egzekwowaniu należnego podatku.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.