Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] Nr [...] mocą, którego organ ten utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] o uznaniu za zasadne zarzutów wniesionych pismem z dnia 18 listopada 2010 r. przez A S.A. w K. i umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...]. Główny zarzut skargi stanowi naruszenie przez organy orzekające w nn. sprawie art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) poprzez nieprawidłowe przyjęcie istnienia obligatoryjnego obowiązku umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości wobec zgłoszonego zarzutu o częściowym nieistnieniu obowiązku.
W dniu 29 lipca 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynął wniosek uczestnika postępowania (A S.A.) o zawieszenie postępowania. Zdaniem wnioskodawcy, spór w sprawie sprowadza się do wykładni art. 34 § 4 ww. ustawy i wyjaśnienia zagadnienia, czy wobec uznania zasadności zarzutów kwestionujących istnienie części dochodzonego w egzekucji administracyjnej obowiązku, zachodzą przesłanki do umorzenia całego postępowania egzekucyjnego, czy też w takim przypadku postępowanie to powinno być umorzone jedynie w tej części, w jakiej odnosi się do części zakwestionowanego obowiązku. Podkreślono, że w sporze o zbliżonym stanie faktycznym i zawisłym między Prezydentem Miasta K., a Dyrektorem Izby Skarbowej w K., wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 19 listopada 2009 r. (sygn. akt I SA/Gl 418/09). Zapadłe wówczas orzeczenie, zostało zakwestionowane zarówno przez Dyrektora Izby Skarbowej w K., jak też przez A. Skargi kasacyjne obu stron trafiły do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem uczestnika, stanowisko jakie zajmie sąd odwoławczy będzie bezpośrednio rzutować na wynik niniejszego postępowania.
W dalszej kolejności, odpisy ww. wniosku doręczono pełnomocnikowi skarżącego jak i organowi, celem ustosunkowania się do ich treści. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik skarżącego wskazał, iż nie jest mu znany stan faktyczny ani prawny, sprawy zawisłej pomiędzy Prezydentem Miasta K. i Dyrektorem Izby Skarbowej w K., dlatego też nie jest w stanie merytorycznie ustosunkować się do wniosku o zawieszenie postępowania. Z kolei Dyrektor Izby Skarbowej w K. podał, iż nie składa wniosku o zawieszenie postępowania prowadzonego w nn. sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron.
W myśl z kolei art. 125 § 1 pkt 1 ww. ustawy Sąd może zawiesić również postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.
W piśmiennictwie prezentowane jest stanowisko, że w sytuacji gdy strony złożą wniosek o zawieszenie postępowania, a występuje inna przyczyna obligująca sąd lub umożliwiająca mu zawieszenie postępowania na podstawie przesłanek zawartych w wymienionych przepisach, postępowanie powinno być zawieszone na tej innej podstawie (zob. H. Knysiak-Molczyk, tamże, s. 252).
Sąd zbadał w pierwszej kolejności, czy spełniona została przesłanka zawieszenia postępowania na zgodny wniosek stron. Taka sytuacja nie zachodzi jednakże w tej sprawie, bowiem wniosek zaoponował Dyrektor Izby Skarbowej w K. Sąd uznał jednakże, iż spełniona została w tym przypadku ww. przesłanka fakultatywnego zawieszenia postępowania.
W ocenie składu orzekającego, sprawa o sygn. I SA/Gl 418/09 dotyczy tożsamego problemu prawnego, który zaistniał w realiach rozpoznawanej sprawy, zaś wykładnia przepisów dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny, będzie miała wpływ także na rozstrzygnięcie w badanej sprawie. Sąd drugiej instancji winien rozstrzygnąć bowiem, kwestię czy wobec uwzględnienia zarzutów w zakresie odnoszącym się tylko do części zobowiązania wskazanego w tytule wykonawczym, należy postępowanie egzekucyjne umorzyć w całości czy też tylko w części.
Mając na uwadze powyższe, Sąd w oparciu o treść art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.