Uzasadnienie
A S.A. w K. (zwana dalej w skrócie: "Spółką") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczone w sentencji postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r., utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]r., nr [...], mocą którego uznano za niezasadny zarzut prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny. Postępowanie egzekucyjne, prowadzone było na podstawie następujących tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta R.:
- - nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące styczeń - kwiecień 2005 r.;
- - nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące maj - sierpień 2005 r.;
- - nr [...], obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za miesiące wrzesień - grudzień 2005 r.
W skardze Spółka zawarła żądanie uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie w dniu 7 listopada 2012 r. Sąd wydał postanowienie o zawieszeniu na zgodny wniosek stron postępowania sądowego w niniejszej sprawie. Następnie postanowieniem z dnia 14 lipca 2014 r. podjął zawieszone postępowanie.
Z kolei postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowe z urzędu z uwagi na toczące się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowanie o sygn. akt II FPS 5/14. Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2015 r. podjęto zawieszone postępowanie.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 26 stycznia 2015 r. termin rozprawy w niniejszej sprawie wyznaczony został na dzień 11 marca 2015 r.
Pismem z dnia 18 lutego 2015 r., wniesionym do tut. Sądu w dniu 23 lutego 2015 r., pełnomocnik Spółki cofnął skargę. Powołując się na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uchwale wydanej w sprawie o sygn. akt II FPS 5/14, pełnomocnik podniósł, że brak jest podstaw do dalszego popierania skargi, a tym samym zasadne jest jej cofnięcie.
Wpis od skargi w niniejszej sprawie został uiszczony w wysokości 100 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z kolei, stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, że skarżący może rozporządzać skargą po jej wniesieniu. Oznacza to, że może on zrezygnować z kontynuowania postępowania sądowego, cofając skargę. Czynność skarżącego w postaci cofnięcia skargi co do zasady wiąże sąd. Ustawa dopuszcza możliwość nieuwzględnienia żądania skarżącego dopiero wówczas, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 września 2010 r., sygn. akt I OSK 776/10, opubl. w Lex nr 741676; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 maja 2010 r., sygn. akt IV SA/Po 358/10, opubl. w Lex nr 670827). Zaznaczyć jednocześnie trzeba, że w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym cofnięcie skargi, o jakim mowa w art. 60 P.p.s.a., ze skutkiem określonym w art. 161 § 1 pkt 1 tejże ustawy możliwe jest do czasu wydania przez ten sąd orzeczenia, od którego przysługuje skarga kasacyjna (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 551/04, opubl. w Lex nr 187112).
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 18 lutego 2015 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. Niewątpliwie do cofnięcia skargi doszło przed wydaniem orzeczenia kończącego postępowanie.
Sąd uznał przy tym, że cofnięcie skargi nie zmierza ani do obejścia prawa, ani też do utrzymania w mocy aktu, który dotknięty byłby wadą nieważności lub wydany byłby z naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wznowienia postępowania.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 60 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma cofniętego. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, zatem na podstawie powyższego przepisu orzeczono jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.