Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia [...] r. nr [...] przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2005 r. w wysokości [...] zł.
Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji, Spółka "A" była w 2005 r. najemcą lokalu położonego w G. przy ul. [...]., stanowiącego własność Gminy G.. Umowa najmu przedmiotowego lokalu zawarta została w dniu [...] 1999 r. z właścicielem tj. Gminą G. (w imieniu której działał "B" Sp. z o.o.).
Wyjaśniono dalej, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4a znowelizowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9 z 2002 r., ostatnia zmiana w Dz. U. nr 200 z 2002 r., poz. 1683), podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, prawne, jednostki organizacyjne (w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej) będące posiadaczami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.
Organ I instancji wyraził więc przekonanie, iż posiadacz zależny (najemca, dzierżawca) nieruchomości, jej części, obiektu budowlanego lub jego części stanowiących własność Gminy, podlega opodatkowaniu tym podatkiem, gdy posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem lub z innego tytułu prawnego.
W toku postępowania podatkowego podatnik nie kwestionował wysokości obowiązku podatkowego, lecz podniósł argument współwłasności przedmiotowej nieruchomości.
Ustosunkowując się do tego zarzutu organ odwoławczy wyjaśnił, że jedynym właścicielem nieruchomości gruntowej wpisanej do księgi wieczystej [...] (co wynika z wypisu z rejestru gruntu) jest Gmina G.. Osoby fizyczne oraz "B" Sp. z o.o. są jedynie użytkownikami wieczystym ułamkowych części gruntu. Wskazano dalej, iż w przedmiotowej sprawie Gmina G. (na podstawie aktów notarialnych) oddała w użytkowanie wieczyste ułamkowe części gruntu wraz ze sprzedażą własności zajmowanych przez te osoby lokali, dla których ustanowiono odrębną własność (oraz założono odrębne księgi wieczyste). Podkreślono, iż pozostałe lokale, w tym lokal oddany w posiadanie stronie na podstawie umowy najmu – nadal pozostaje własnością gminy.
W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Spółka z o.o. "A" w B. wniosła o jej uchylenie, zarzucając, że organ podatkowy "nie uzasadnił skąd ma pewność, iż wynajmowany przez Spółkę lokal do odrębna nieruchomość".
W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumenty zawarte w odwołaniu podkreślając, iż wydana decyzja opiera się na uznaniowości urzędników zamiast na zebranych dowodach.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumenty zamieszczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, Sąd zważył, co następuje
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 4a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. nr 9 z 2002 r., ostatnia zmiana w Dz. U. nr 200 z 2002 r., poz. 1683) – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2003 r., podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne, prawne, jednostki organizacyjne (w tym spółki nie posiadające osobowości prawnej) będące posiadaczami nieruchomości lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie wynika z umowy zawartej z właścicielem, Agencją Własności Rolnej Skarbu Państwa lub innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości.
Nowelizacja ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadziła zatem nową zasadę, iż użytkownicy (najemcy, dzierżawcy) nieruchomości oprócz dotychczasowego czynszu, są również zobowiązani opłacać podatek od nieruchomości.
Skoro strona skarżąca jest posiadaczem zależnym lokalu użytkowego stanowiącego własność Gminy G. (co jednoznacznie wynika z akt sprawy) i nie złożyła deklaracji na podatek od nieruchomości – to wydanie decyzji określające wysokość tego podatku było uzasadnione prawnie.
Zważyć przy tym należy, iż powoływanie się przez stronę na okoliczności dotyczące ustanowienia odrębnej własności innych lokali i ich sprzedaży osobom fizycznym czy prawnym nie ma znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Istotnym jest bowiem to, że Gmina G. nie jest współwłaścicielem, lecz właścicielem nieruchomości (lokalu) oddanego skarżącej Spółce w najem.
Reasumując należy stwierdzić, iż strona skarżąca nie wykazała by zaskarżona przez nią ostateczna decyzja naruszała prawo materialne bądź uchybiała normom proceduralnym.
Skoro więc prawidłowy w niniejszej sprawie jest wymiar podatku, a decyzja określająca jego wysokość skierowana została do podmiotu, na którym ciąży obowiązek podatkowy - skarga jako niezasadna podlega oddaleniu w oparciu o przepis 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).