Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 marca 2009 r. pełnomocnik skarżącego W. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach – za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. - skargę na decyzję tegoż organu z dnia [...] nr [...] w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. z dnia [...] nr [...] ustalającą podatek od spadków i darowizn w kwocie [...]zł.
W powyższej skardze pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu "uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie", nie podając przy tym jakichkolwiek argumentów mogących uzasadnić wstrzymanie wykonania decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności określonych w § 1 tegoż artykułu (tj. decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa jak również uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Warunkiem limitującym wstrzymanie wykonania aktu jest zatem istnienie stanu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istnienie takiego stanu wynikać może tylko z obiektywnych przesłanek i okoliczności.
Wielokrotnie podkreślone zostało w judykaturze sądowoadministracyjnej, że choć przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno o ocenę wniosku skarżącego, jak i materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, to jednak na stronie postępowania spoczywa obowiązek co najmniej uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających udzielenie ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r. II OZ 201/2005, [w:] LexPolonica, postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. FZ 474/2004, niepubl.). Okoliczności takie mogą bowiem wynikać, również z faktów nie mających odzwierciedlenia w materiale dowodowym. Użyte w art. 61 § 3 P.p.s.a. pojęcia nieostre, tj. trudne do odwrócenia skutki i znaczna szkoda wymagają skonkretyzowania w argumentacji wnioskodawcy (por. post. NSA z dnia 26 lipca 2006 r. sygn. II FZ 452/2006 [w:] LexPolonica).
Warto w tym miejscu również zaakcentować, iż zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek uzasadnia wstrzymanie skarżonego aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., I FSK 983/08, LEX nr 468877).
W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego, składając w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie uczynił nic, aby wykazać, że istotnie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji. Wniosek ów, oprócz żądania wstrzymania wykonania decyzji, nie zawiera żadnych tez wskazujących na zasadność tegoż wstrzymania, zaś uzasadnienie skargi, w której zawarto przedmiotowy wniosek, ogranicza się jedynie do twierdzeń mających uzasadnić uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji. Wniosku tego nie poparto również żadnymi stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia przesłanek określonych w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a.
Zauważyć należy, iż okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji nie wynikają także z materiału zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie powołanego przepisu i przy zastosowaniu art. 61 § 5 P.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.