Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest oznaczona w sentencji postanowienia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] nr [...] określającą [...] S.A. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 7 września 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne, w którym podniesiona została kwestia nieistnienia obowiązku. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy pismo z dnia 5 stycznia 2016 r. zawierające zarzuty wniesione na postępowanie egzekucyjne toczące się na podstawie przedmiotowej decyzji wraz z dowodem jego nadania.
W odpowiedzi na wezwanie tutejszego Sądu o wskazanie, na jakim etapie znajduje się postępowanie egzekucyjne w przedmiocie zarzutów wobec egzekucji prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...] wystawionego w dniu [...] przez Burmistrza Miasta T. pełnomocnik strony skarżącej w piśmie z dnia 26 września 2016 r. poinformował, że postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] w sprawie stanowiska wierzyciela i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Zaś Naczelnik [...][...] Urzędu Skarbowego w W. w piśmie z dnia 27 września 2016 r. poinformował, że postępowanie to nie zostało zakończone, ponieważ brak jest informacji od wierzyciela, tj. Burmistrza Miasta T., czy postanowienie z dnia [...] nr [...] jest ostateczne, co uniemożliwia wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów oraz zakończenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać zatem przyjdzie, że istotą problemu w niniejszej sprawie jest m.in. kwestia ustalenia, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w kontrolowanych decyzjach, jak również czy podjęte czynności egzekucyjne spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zdaniem bowiem skarżącej jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. uległo przedawnieniu, zaś organy podatkowe stoją na stanowisku, że wobec zastosowania wobec skarżącej środka egzekucyjnego termin ten został przerwany.
Z pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 26 września 2016 r. wynika, że postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości postanowienie Burmistrza Miasta T. z dnia [...] w sprawie stanowiska wierzyciela i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Z pisma Naczelnika [...][...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] wynika zaś, że Burmistrz Miasta T. w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy wydał postanowienie z dnia [...] nr [...].
Należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w odniesieniu do zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z powyższego wynika zatem, iż w przypadku uznania przez wierzyciela podniesionych przez skarżącą zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za zasadne, postępowanie to winno być umorzone, a co za tym idzie dojdzie do uchylenia dokonanych czynności.
W przeciwnym zaś razie dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czynności będą prawnie wiążące.
Konkludując należy stwierdzić, że sposób rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów wobec egzekucji administracyjnej determinuje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, albowiem odnosi się do postępowania egzekucyjnego, które wpływa na bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a tym samym dopuszczalności określenia jego wysokości w zaskarżonej decyzji.
Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.