Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę J. C. (dalej: skarżący) na wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K..
W piśmie z dnia 6 sierpnia 2015 r. pełnomocnik skarżącego, będący adwokatem, wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. W związku z powyższym, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 13 sierpnia 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem przymusowego ściągnięcia. Wezwanie powyższe doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu 16 września 2015 r. wraz z odpisem wyroku z uzasadnieniem.
Od powyższego wyroku pełnomocnik skarżącego wniósł skargę kasacyjną.
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 października 2015 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi kasacyjnej. Wezwanie to doręczono pełnomocnikowi w dniu 26 października 2015 r.
W dniu 5 listopada 2015 r. uiszczona została do niniejszej sprawy opłata w wysokości 100 zł, bez podania tytułu tej wpłaty (wskazano jedynie sygnaturę akt).
W związku z tym, na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 listopada 2015 r. wezwano pełnomocnika skarżącego (za pośrednictwem poczty elektronicznej) do wyjaśnienia, na poczet jakiej należności uiszczono w dniu 5 listopada 2015 r. kwotę 100 zł, podając w tytule przelewu wyłącznie sygnaturę akt niniejszej sprawy, ze wskazaniem, że niewykonanie wezwania w terminie 7 dni będzie skutkować zaliczeniem tej opłaty na poczet opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem, jako tej niezapłaconej należności, do której uiszczenia pełnomocnik skarżącego został wezwany w pierwszej kolejności.
Pełnomocnik skarżącego nie udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie, w związku z czym na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 grudnia 2015 r. uznano, że opłata uiszczona w kwocie 100 zł w dniu 5 listopada 2015 r. stanowi opłatę kancelaryjną za wyrok z uzasadnieniem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismami tymi, zgodnie z art. 230 § 2 P.p.s.a. są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania.
Przepis art. 220 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania.
Przepis art. 220 § 3 cytowanej ustawy przewiduje natomiast, że skarga kasacyjna, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.
W rozpatrywanej sprawie, z uwagi na doręczenie pełnomocnikowi skarżącego odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej w dniu 26 października 2015 r., termin dla dokonania tej czynności upłynął bezskutecznie z dniem 2 listopada 2015 r. W dniu 5 listopada 2015 r. uiszczona została opłata w wysokości 100 zł, uznana za opłatę kancelaryjną za wyrok z uzasadnieniem, do której uiszczenia pełnomocnik skarżącego został wezwany na podstawie zarządzenia z dnia 13 sierpnia 2015 r.
Jedynie na marginesie wskazać należy, iż nawet gdyby uznać opłatę uiszczoną w dniu 5 listopada 2015 r. za wpis od skargi kasacyjnej, to uiszczona byłaby ona już po upływie terminu.
Mając powyższe na względzie, z uwagi na nieuiszczenie należnego wpisu od skargi kasacyjnej, w oparciu o art. 220 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.