Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm. dalej: O.p.) po rozpoznaniu zażalenia M. A. (dalej: strona, skarżąca) stwierdziło niedopuszczalność zażalenia na postanowienie A Sp. z o.o. (dalej: A) z dnia [...] r. ([...]) w przedmiocie wyłączenia dokumentów z akt sprawy.
Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.
Postanowieniem z dnia [...] r. A wszczął z urzędu postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi wobec strony, dla nieruchomości położonej w C. przy ul. [...] [...] za okres od 1 czerwca 2014 r. Następnie w ramach tego postępowania w dniu [...] r. zostało wydane postanowienie, w którym A wyłączył z akt sprawy dokumenty w postaci załączników do szacunków z dnia [...] r. w postaci poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi podmiotów uwzględnionych przy sporządzaniu szacunków.
Na powyższe postanowienie strona wniosła zażalenie.
Na wstępie rozważań organ odwoławczy wyjaśnił, że jak stanowi art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania. Jak wynika z art. 228 § 2 O.p. postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania jest ostateczne. Wskazane przepisy znajdują odpowiednie zastosowanie do zażaleń, co jednoznacznie wynika z treści art. 239 O.p. Natomiast zgodnie z art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zatem zażalenie nie jest środkiem zaskarżenia przysługującym od wszystkich postanowień. Zażalenie przysługuje jedynie na niektóre postanowienia tj. na postanowienia, co do których ustawodawca wyraźnie stwierdził, że podlegają one zaskarżeniu w drodze zażalenia. Zaskarżone przez stronę postanowienie zostało wydane w oparciu o art. 179 § 1 O.p. Przepis ten przewiduje wydanie postanowienia o wyłączeniu dokumentów z akt sprawy.
Dodatkowo przepis ten wskazuje, że chodzi o wyłączenie ze względu na interes publiczny. Tak więc zaskarżone postanowienie nie stanowi jeszcze o odmowie umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami. Czym innym jest postanowienie o wyłączeniu dokumentu z akt sprawy (art. 179 § 1 O.p.), a czym innym postanowienie o odmowie umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami (art. 179 § 2 O.p.). Rozróżnienie to ma bardzo istotne znaczenie z punktu widzenia możliwości zaskarżenia, gdyż ustawodawca przewidział możliwość wniesienia zażalenia wyłącznie od postanowienia o odmowie umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami (art. 179 § 2 O.p.). Wskazuje na to jednoznacznie treść art. 179 § 3 O.p., który wprost stanowi, że zażalenie przysługuje na postanowienie, o którym mowa w § 2. Oznacza to, że w odniesieniu do postanowienia A z dnia [...] r. o wyłączeniu z akt sprawy dokumentu w postaci załączników do szacunków, wydanego na podstawie § 1, nie przysługuje zażalenie.
Natomiast pouczenie o zażaleniu zawarte w treści postanowienia z dnia [...] r. jest błędne. Dlatego też organ odwoławczy z uwagi na fakt, że postanowienie A z dnia [...] r. ([...]) jest niezaskarżalne zobligowany był w ramach kontroli wstępnej stwierdzić niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez stronę.
W skardze na decyzję organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca podniosła, że została błędnie pouczona o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie A Ponadto w postanowieniu tym błędnie została określona jako właścicielka nieruchomości, gdyż jest jedynie jej współwłaścicielką. Ponadto skarżąca podniosła, ze skandalem jest wyłączanie kuriozalnych szacunków tłumacząc to interesem publicznym. Nie jest możliwe po wyłączeniu szacunków zbadanie wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Zdaniem skarżącej wydane poprzez organ odwoławczy postanowienie jest sprzeczne z zasadami logiki, ponieważ gdy odwoła się od decyzji (wymierzającej opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi – przypis Sądu) nie będzie możliwe ustalenie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy).
Stwierdzenie zatem, iż zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej: P.p.s.a.).
Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a P.p.s.a., który w tej sprawie nie ma zastosowania).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 178 § 1 O.p. strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również po zakończeniu postępowania. Jednak na podstawie art. 179 § 1 O.p. przepisów art. 178 nie stosuje się do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów zawierających informacje niejawne, a także do innych dokumentów, które organ podatkowy wyłączy z akt sprawy ze względu na interes publiczny. Stosownie do treści art. 236 § 1 O.p. na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. W odniesieniu do postanowień organu podatkowego wyłączających dokumenty z akt sprawy brak przepisu ustawy przewidującego możliwość wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Natomiast w myśl § 2 i § 3 art. 179 O.p., odmowa umożliwienia stronie zapoznania się z dokumentami, o których mowa w § 1 następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Tak więc co wymaga podkreślenia A postanowieniem z dnia [...] r. ([...]) wyłączył dokumenty z akt sprawy, natomiast nie odmówił skarżącej umożliwienia zapoznania się z dokumentami, o których mowa w art. 179 § 1 O.p., a tylko na takie postanowienie przysługiwałoby skarżącej zażalenie.
Ustawodawca, w art. 179 § 1 i § 2 O.p. przewidział możliwość wydania dwóch odrębnych postanowień, z których tylko jedno, wydane na podstawie § 2, jest zaskarżalne. Wykładnia językowa art. 179 § 3 O.p. nie pozwala bowiem przyjąć, że na postanowienie, o którym mowa w art. 179 § 1 O.p. zażalenie przysługuje (por. np. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II FSK 616/11; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 68/09; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 sierpnia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 80/08; Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 lutego 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 800/07).
Sąd zaznacza, że wydanie przez organ tego rodzaju postanowienia nie oznacza, że skarżąca zostanie pozbawiona możliwości kontroli działania organów w jej sprawie. Ustawodawca bowiem bezwzględnie nie pozbawił strony postępowania podatkowego możliwości zaskarżenia postanowienia, na które nie można wnieść zażalenia. Jednakże postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, kończącej etap postępowania w pierwszej instancji, o czym stanowi przepis art. 237 O.p.
Zatem zasadnie organ odwoławczy na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p. stwierdził w formie postanowienia, niedopuszczalność zażalenia. Niedopuszczalność zażalenia występuje z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. W pierwszym przypadku z niedopuszczalnością środka zaskarżenia mamy do czynienia wówczas, gdy został on wniesiony przez podmiot niemający legitymacji do dokonania tej czynności albo stronę niemającą zdolności do czynności prawnych. W drugim przypadku niedopuszczalność występuje w sytuacji braku przedmiotu zaskarżenia oraz gdy przepisy prawne wyłączają możliwość zaskarżenia aktu administracyjnego organu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie zachodzi drugi przypadek (na postanowienie organu pierwszej instancji nie przysługuje zażalenie).
Zatem chociaż skarżąca nie sformułowała w skardze konkretnych zarzutów dotyczących naruszenia prawa, to zważywszy na treść art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd przeprowadzając w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.