Uzasadnienie
Odpowiadając na wezwanie do uiszczenia wpisu w wysokości 901,00 zł od skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na oznaczone w sentencji niniejszego orzeczenia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej Administracji w Katowicach, T.C. (dalej: "skarżąca") wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.
Pismem z dnia 17 kwietnia 2018 r. starszy referendarz sądowy wezwał skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF) – w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Przesyłka zawierająca powyższe wezwanie doręczona została skarżącej w dniu 27 kwietnia 2018 r.
Zarządzeniem z dnia 18 maja 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.
W uzasadnieniu powyższego zarządzenia wyjaśniono, iż wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy został złożony na druku PPF jeden dzień po upływie terminu, który upłynął bezskutecznie z dniem 4 maja 2018 r.
Od powyższego zarządzenia skarżąca złożyła sprzeciw. Argumentowała, że dni 1 i 3 maja były świętami państwowymi, a w związku z tym o ww. 2 dni należało wydłużyć termin 7-dniowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a."), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd wypowiada się zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu.
Zgodnie z art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wzór ten określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257).
Zgodnie zaś z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je starszy referendarz sądowy słusznie wskazał, że termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie z dniem 4 maja 2018 r. podczas gdy strona dokonała tejże czynności w dniu 5 maja 2018 r., tj. jeden dzień po upływie terminu.
Na marginesie wskazać należy, że w myśl art. 83 § 2 ppsa jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. A zatem – wbrew twierdzeniom skarżącej – termin do wniesienia urzędowego formularza nie został przedłużony, bowiem ostatni dzień terminu wypadł na 4 maja 2018 r., który dniem ustawowo wolnym od pracy nie jest, natomiast fakt, iż w trakcie biegu terminu były 2 dni ustawowo wolne od pracy pozostaje bez wpływu na bieg terminu.
Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, iż wniosek o prawo pomocy jako niezłożony w terminie na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania.
Z tych względów na mocy art. 260 § 1 i § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.