Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 324/21

Uzasadnienie

W piśmie z dnia 4 lutego 2021 r. B.P. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na tytuł wykonawczy z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty abonamentowej rtv.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 1 marca 2021 r., w piśmie z dnia 4 marca 2021 r., wezwano skarżącą do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez podanie numeru PESEL strony skarżącej, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem jej odrzucenia.

Jak wynika z potwierdzenia odbioru, przesyłka pocztowa zawierająca wezwanie do usunięcia braku formalnego skargi została doręczona skarżącej w dniu 11 marca 2021 r. Przewidziany przez prawo termin na usunięcie braku formalnego skargi upłynął skarżącej z dniem 18 marca 2021 r. (czwartek).

W terminie do usunięcia braku formalnego skargi, skarżąca nadesłała do tut. sądu pismo dnia 15 marca 2021 r. Nie podała jednakże w treści tego pisma numeru PESEL, do wskazania, którego została wezwana.

Brak formalny skargi nie został zatem usunięty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z treścią art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: P.p.s.a.), skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.

Stosownie do treści art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a w przypadku skargi pod rygorem jej odrzucenia), chyba że ustawa stanowi inaczej. Natomiast zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) P.p.s.a. pismo powinno zawierać, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go nie mając takiego obowiązku.

W rozpatrywanej sprawie, strona skarżąca została w prawidłowy sposób wezwana do usunięcia braku formalnego wniesionej skargi, poprzez podanie numeru PESEL. Przesyłka pocztowa, zawierająca wezwanie w powyższym zakresie, została doręczona skarżącej w dniu 11 marca 2021 r. Termin przewidziany na dokonanie czynności, polegającej na usunięciu braku formalnego skargi, upłynął zatem skarżącej z dniem 18 marca 2021 r. Brak formalny skargi nie został usunięty we wskazanym wyżej terminie, co z kolei prowadzi do zastosowania rygoru jakim opatrzone zostało wystosowane wezwanie tj. odrzucenia skargi.

Niezależnie od poczynionych wyżej rozważań, Sąd orzekający zwraca równocześnie uwagę, że skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, bez badania jej zarzutów merytorycznych. Sprawa, której dotyczy skarga nie mieści się bowiem we właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określonej w art. 3 i art. 4 P.p.s.a.

Stosownie do treści art. 3 § 2 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1. 1) decyzje administracyjne;
2. 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3. 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4. 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

1. 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
2. 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
3. 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
4. 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
5. 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Mając na względzie powyższe, zauważyć trzeba, że ani art. 3 § 2 P.p.s.a., ani żaden inny przepis nie przewiduje możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na tytuł wykonawczy wystawiony przez wierzyciela. Podstawy tej w szczególności nie stanowi art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., albowiem mowa w nim o takich aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej, które dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a zatem o aktach lub czynnościach, które kreują (determinują, mają wpływ na) treść uprawnień lub obowiązków. Niewątpliwie przymiotu takiego nie posiada tytuł wykonawczy. Nie jest on bowiem źródłem praw lub obowiązków, gdyż w żaden sposób nie przyczynia się do ich powstania, zmiany czy unicestwienia.

Takie samo zdanie wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 maja 2018 r. sygn. akt II FSK 323/18 (orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzając, że "tytuł wykonawczy, będący z mocy art. 26 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (...) podstawą wszczęcia egzekucji administracyjnej, nie jest postanowieniem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a., ani aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), podlegającymi kognicji sądu administracyjnego".

Nie budzi zatem wątpliwości, że rozpatrywana skarga została wniesiona na działanie organu administracji publicznej, które nie może stanowić przedmiotu sądowoadministracyjnej kontroli. Dlatego też skarga i z tej przyczyny podlegała odrzuceniu.

Przywołane okoliczności pozostają jednak bez wpływu na treść zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, gdyż jak wskazano na wstępie, strona skarżąca nie usunęła w przepisanym prawem terminie braku formalnego skargi, co w sposób bezpośredni uniemożliwiło nadanie skardze dalszego biegu.

Z uwagi na nieusunięcie braku formalnego skargi w przewidzianym przez prawo terminie, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł w sentencji postanowienia.