Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. sprostowało oczywistą omyłkę w swojej decyzji z dnia [...], nr [...], pouczając jednocześnie stronę, że postanowienie jest ostateczne i służy na nie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
W dniu 5lutego 2010 r. (data nadania) G. i W. S. wnieśli skargę z tego samego dnia, w treści której oświadczyli, że nie zgadzają się
"z decyzją Nr [...]".
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z treścią przepisu art. 215 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej op) organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji. W myśl § 3 tego artykułu na postanowienie w sprawie sprostowania i wyjaśnienia służy zażalenie.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że stosownie do art. 239 op w sprawach nieuregulowanych w niniejszym rozdziale (tj. rozdziale dotyczącym zażaleń) do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Wskazać zatem trzeba, że w myśl art. 221 op w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji m.in. przez samorządowe kolegium odwoławcze odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym.
Przenosząc powyższą regulację na grunt rozpoznawanej sprawy, przyjdzie stwierdzić, że stosując odpowiednio art. 221 op do postępowania zażaleniowego w związku z art. 239 op, na postanowienie dotyczące sprostowania omyłki przysługuje zażalenie, które winien rozpoznać ten sam organ, który wydał postanowienie, czyli Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K..
Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w postanowieniu pouczyło stronę o przysługującej jej skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W świetle przytoczonych wyżej uwag pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu jest błędne, gdyż – jak wskazano – na postanowienie przysługuje zażalenie, które winien rozpoznać ten sam organ.
Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ppsa), skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ppsa).
Wobec powyższego, strona musi przed złożeniem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, wyczerpać środki zaskarżenia, przysługujące jej w toku postępowania administracyjnego. Skoro skarżący zatem w niniejszej sprawie nie wnieśli zażalenia na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skarga podlega odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne.
Nadmienić należy, iż w myśl art. 214 op błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania, wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo brak takiego pouczenia nie może szkodzić stronie. Przepis ten należy mieć na względzie podczas rozpatrywania ewentualnego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wspomnianego zażalenia. Strona może wystąpić z takim wnioskiem skierowanym do organu w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia, dokonując zarazem czynności, dla której był określony termin.
Wobec powyższego, stosownie do art. 58 § 3 ppsa, zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może być wydane na posiedzeniu niejawnym, orzeczono jak w sentencji.