Uzasadnienie
W piśmie z dnia 16 stycznia 2023 r. R. N. (dalej: skarżący, strona skarżąca) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w S., wskazane w sentencji niniejszego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wskazał nadto, iż skarżący, pomimo że został pouczony o przysługującym mu prawie zaskarżenia postanowienia do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Z kolei w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a., przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że dokonywana przez wojewódzki sąd administracyjny kontrola działalności administracji publicznej rozpoczyna się dopiero w momencie, kiedy strona wyczerpie możliwość podważenia rozstrzygnięć organów administracji przy pomocy środków zaskarżenia przewidzianych w toku procedowania przed tymi organami, a więc kiedy w sprawie administracyjnej wypowiedziały się organy obu instancji.
Od zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia, na mocy art. 13 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 479 z późn. zm.), przysługiwało stronie zażalenie, które stosownie do treści art. 83c ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1009 z późn. zm.), należało wnieść do dyrektora izby administracji skarbowej. Dopiero wówczas skarżący miałby prawo zakwestionować wydane postanowienie organu drugiej instancji w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak wynika z odpowiedzi organu na skargę z powyższego środka odwoławczego skarżący nie skorzystał. Nie został zatem spełniony wskazany wyżej warunek wniesienia skargi do sądu, co skutkuje niedopuszczalnością merytorycznego jej rozpoznania.
Wobec powyższego złożoną przez skarżącego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dlatego też orzeczono jak w sentencji.