Uzasadnienie
Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...], nr [...] Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach utrzymał w mocy swą decyzję z dnia [...], nr [...] określającą skarżącej A Sp. z o.o. S.K.A. w Z. kwotę podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług wynikającą z faktur VAT wystawionych we wrześniu 2016 r. w wysokości [...] zł.
W dniu 2 marca 2021 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach zarządził wezwać skarżącą do:
- 1) uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentów wykazujących umocowanie do wniesienia skargi i określających sposób reprezentacji samej skarżącej oraz komplementariusza skarżącej (KRS) zgodnie z art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako: p.p.s.a., wskazując, że w tym celu należy przedstawić oryginały takich dokumentów albo ich odpisy uwierzytelnione przez notariusza stosownie do art. 48 § 3 p.p.s.a.;
- 2) uzupełnienia wpisu od skargi o kwotę [...] zł, mając na względzie to, że na poczet tej opłaty sądowej skarżąca uiściła (bez wezwania) w dniu 3 lutego 2021 r. kwotę 100 zł, a kwota należna wynosi [...] zł, gdyż wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi równowartość podatku określonego w decyzji utrzymanej w mocy przez decyzję zaskarżoną, a zatem odpowiada kwocie [...] zł.
Wezwania te w dniu 4 marca 2021 r. skierowano do skarżącej na adres podany w skardze. Doręczenie tych wezwań miało następujący przebieg. W dniu 9 marca 2021 r. przesyłka ta została złożona w placówce pocztowej, a w drzwiach adresata umieszczono zawiadomienie o możności jej odbioru. W dniu 17 marca 2021 r. pozostawiono zawiadomienie powtórne. W dniu 24 marca 2021 r. przesyłkę zwrócono nadawcy z adnotacją, że nie została ona podjęta w terminie.
Opisane wezwania jak dotąd nie zostały wykonane.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu wobec niewykonania wspomnianych wezwań.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii wymogów formalnych skargi, wskazać trzeba, że stosownie do art. 28 § 1 i art. 29 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Zgodnie z kolei z art. 48 § 3 p.p.s.a. zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym lub doradcą podatkowym.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie takiego dokumentu do skargi sprawia, iż jest ona dotknięta brakiem formalnym uniemożliwiającym nadanie jej dalszego biegu [zob. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07 oraz z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08, które są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)]. Wszak w braku przesądzenia kwestii możności podpisania pisma przez osobę, która to uczyniła, nie jest możliwe ustalenie, czy pismo to wyraża wolę podmiotu, w którego imieniu zostało wniesione.
Jeżeli natomiast pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni (art. 49 § 1 p.p.s.a.). Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Ponadto należy mieć na względzie, że w myśl art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, by pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga - jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Art. 220 § 3 p.p.s.a. przesądza z kolei o konieczności odrzucenia przez sąd skargi, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis. Przepis ten ma zastosowanie także wówczas, gdy na poczet tej opłaty sądowej strona uiści jedynie część należności, albowiem także wtedy nie jest możliwe stwierdzenie, by doszło do zapłacenia wymaganej kwoty.
Z powyższych regulacji wynika, że wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi i uiszczenia (całości lub brakującej części) wpisu od skargi należy wykonać w terminie siedmiu dni od dnia ich doręczenia. W niniejszej sprawie skutek ten nastąpił w dniu 23 marca 2021 r., a podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który wobec osób prawnych ma zastosowanie w razie niemożności doręczenia: organowi uprawnionemu do reprezentowania takiego podmiotu przed sądem lub pracownikowi upoważnionemu do odbioru pism (art. 67 § 2 p.p.s.a.). W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia.
Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 § 2 i § 3 p.p.s.a.). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.).
O wykonaniu tych czynności w niniejszej sprawie świadczą adnotacje operatora pocztowego umieszczone na zwróconej przesyłce (na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru i kopercie, w której ją wysłano). Zgodnie z nimi przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej, a w drzwiach adresata umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 9 marca 2021 r., powtórnie – w dniu 17 marca 2021 r., natomiast w dniu 24 marca 2021 r. przesyłkę tę zwrócono, jako niepodjętą, nadawcy.
Oznacza to, że czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 23 marca 2021 r., a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu.
Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi i wezwanie do uiszczenia brakującej części wpisu od skargi skarżąca powinna była wykonać najpóźniej we wtorek 30 marca 2021 r., czego jednakże nie uczyniła.
Z powyższych względów skargę wniesioną w niniejszej sprawie należało odrzucić, co też uczyniono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a.