Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej w K., po rozpatrzeniu odwołań Spółki z o.o. "A" w S., utrzymał w mocy decyzje Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...]nr [...]w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za lipiec, sierpień i wrzesień 2002 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oraz ustalenia dodatkowego zobowiązania w tym podatku. W podstawie prawnej powołał art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). W uzasadnieniu podał, iż w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono nieprawidłowości w rozliczaniu podatku od towarów i usług polegające na odliczeniu podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę "B" D. S. dokumentujących wykonanie usług zarządzania Spółką A zgodnie z umową z dnia [...]. Z umowy tej wynikało, że D. S. jest zobowiązany i uprawniony do kierowania działalnością spółki, kompleksowego zarządzania i koordynowania pracami spółki, a za wykonaną pracę otrzymywać będzie stałe zryczałtowane wynagrodzenia miesięczne, a także dodatkowe wynagrodzenie, uzależnione od wyników firmy.
Dodał, iż wymieniony pełnił równocześnie funkcję Prezesa Zarządu Spółki. Następnie wskazał, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) zwalnia się z opodatkowania przychody, o których mowa w art. 12 ust. 1-6 i art. 13 pkt 2-8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei zgodnie z art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych za przychody z działalności wykonywanej osobiście uważa się przychody otrzymywane przez osoby, niezależnie od sposobu ich powoływania, należące do składu zarządów, rad nadzorczych, komisji lub innych organów stanowiących osób prawnych.
W tym stanie prawnym organ odwoławczy uznał za zasadne rozstrzygnięcie organu podatkowego pierwszej instancji i stwierdził, że wynagrodzenie otrzymywane przez Prezesa Zarządu D. S. stanowi przychód w rozumieniu art. 13 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który jest zwolniony z podatku od towarów i usług zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Tak więc wystawione faktury przez firmę "B" D. S. są fakturami, o których mowa w art. 33 ust. 1 ustawy podatkowej i jako takie, stosownie do przepisu § 48 ust. 4 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego w nich zawartego.
W skardze z dnia [...] pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej jako wydanej z naruszeniem art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, poprzez przyjęcie, że usługi świadczone przez D.S. w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą B mają charakter działalności wykonywanej osobiście i są zwolnione od podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powołując się na liczne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz ustawę – Prawo działalności gospodarczej przedstawił cechy charakterystyczne dla działalności gospodarczej oraz ujemne dla gospodarki skutki uznania wszystkich podatników świadczących usługi na rzecz podmiotów gospodarczych za zwolnionych od podatku od towarów i usług. Wskazał też na rozszerzającą interpretację organów podatkowych art. 13 pkt 9 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które do stanu faktycznego niniejszej sprawy zastosowały brzmienie przepisu wprowadzonego dopiero nowelą z dnia 12 listopada 2003 r..
Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia [...] pełnomocnik strony skarżącej podając wartość przedmiotu zaskarżenia, podtrzymał skargę i ponownie zaakcentował, że organy podatkowe zastosowały w sprawie przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych obowiązujące dopiero od dnia 1 stycznia 2004 r..
Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił jak w skardze i w piśmie procesowym z dnia [...]., formułując przy tym żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Pełnomocnik organu odwoławczego wniósł o oddalenie skargi, argumentując jak w odpowiedzi na skargę.
W terminie publikacyjnym pełnomocnik organu odwoławczego nie przedstawił informacji odnośnie postępowania podatkowego wobec D.S. w zakresie rozliczenia z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r..
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje:
Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż naprowadzone w skardze.
Przystępując do oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności zaakcentować trzeba, iż jedyną kwestią sporną w sprawie jest właściwa kwalifikacja usług świadczonych na rzecz skarżącej Spółki przez D. S., który będąc Prezesem Zarządu Spółki świadczył usługi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej pod firmą B, a zdaniem organów podatkowych przychody te należało zaliczyć do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, które stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług. Rozstrzygając ten problem stwierdzić trzeba, że właściwa kwalifikacja osiąganych przychodów musi być dokonana w postępowaniu dotyczącym podatku dochodowego i dopiero ustalenia poczynione w tym postępowaniu mogą stanowić podstawę do zakwestionowania prawidłowości rozliczeń z tytułu podatku od towarów i usług.
Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zgodnie z art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) podatek dochodowy wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy, chyba że urząd skarbowy wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku.
W rozpatrywanej sprawie organy podatkowe nie wykazały, aby w stosunku do D. S. toczyło się jakieś postępowanie mające na celu skorygowanie jego zeznania podatkowego z tytułu podatku dochodowego za 2002 r., a skoro D. S. wystawiał faktury VAT z tytułu świadczenia usług zarządzania i koordynowania pracami spółki, to oczywistym jest, iż zaliczał ten rodzaj czynności do usług świadczonych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Organy podatkowe tej kwalifikacji nie zakwestionowały, a zatem uznać trzeba, że zeznanie podatkowe wystawcy spornych faktur VAT jest prawidłowe. W tym stanie rzeczy nie można czynić zarzutu skarżącej Spółce, że bezzasadnie dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur VAT wystawionych przez firmę B. Pozbawione podstaw prawnych jest bowiem kwestionowanie przychodów osiąganych przez osobę fizyczną wyłącznie na podstawie dokumentacji znajdującej się w Spółce.
Reasumując przedstawione rozważania stwierdzić trzeba, iż dopiero prawomocne rozstrzygnięcie co do prawidłowości zeznania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. D. S. mogłoby stanowić podstawę do zakwestionowania rozliczenia z tytułu podatku od towarów i usług skarżącej Spółki.
W tym stanie faktycznym i prawnym wskazać trzeba, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów proceduralnych, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a zatem Sąd – działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę uwzględnił i zaskarżoną decyzję uchylił, stwierdzając zarazem, że decyzja ta nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach postępowania uzasadnia art. 200 powołanej ustawy.