Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (dalej "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A S.A. w W. (dalej "spółka" lub "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. (dalej "organ pierwszej instancji") z dnia [...] r., [...], w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r.
W dniu 9 lutego 2016 r. wpłynęła do organu odwoławczego skarga spółki, reprezentowanej przez pełnomocnika będącego adwokatem, na powołaną wyżej decyzję. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę [...] zł.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wskazał, że uwzględnił skargę w całości i wniósł o umorzenie postępowania sądowego.
Decyzją z dnia [...] r., nr [...], organ odwoławczy, uwzględniając w całości skargę, uchylił w całości własną decyzję, a także utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji i umorzył postępowanie w sprawie.
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 21 kwietnia 2016 r. zwrócono się do organu odwoławczego o udzielenie informacji, czy decyzja wydana w wyniku uwzględnienia skargi została zaskarżona.
Odpowiadając na wezwanie organ odwoławczy poinformował, że na decyzję z dnia [...] r., nr [...], nie wpłynęła skarga.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie 30 dni od dnia jej otrzymania. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W myśl z kolei art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 (tj. skuteczne cofnięcie skargi, śmierć strony) tego przepisu stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ppsa wtedy, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.
Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ decyzją z dnia [...] r., działając w trybie art. 54 § 3 ppsa, uwzględnił skargę i uchylił własną decyzję, będącą jej przedmiotem. W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję z dnia [...] r., a tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Stosownie z kolei do art. 201 § 1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Koszty te w niniejszej sprawie obejmują jedynie koszty zastępstwa procesowego. Ustalając wysokość tych kosztów wzięto pod uwagę treść § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800), zgodnie z którym stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 2. Ponieważ w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest należność pieniężna w wysokości 500 zł (oznaczoną w skardze wartość przedmiotu zaskarżenia należało, zgodnie z art. 215 § 2 ppsa, zaokrąglić wzwyż do pełnych złotych), stawka minimalna, zgodnie z § 2 pkt 1 przywołanego rozporządzenia, wynosi 120 zł. Wymienione wynagrodzenie należy powiększyć o koszty opłaty skarbowej w kwocie 17 zł.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 201 § 1 ppsa w związku z art. 54 § 3 ppsa, o kosztach Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.