Uzasadnienie
W.K. reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 r. w wysokości [...] zł.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Organ podatkowy wskazał mi. in., iż w zeznaniu podatkowym PIT – 37 za 2002 r. podatnik rozliczył dochody w sposób przewidziany dla osoby samotnie wychowującej dziecko. Nadto, wniosek o wspólne opodatkowanie z synem złożyła również matka dziecka.
W toku rozprawy Sąd z urzędu ustalił, iż wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie o sygn. I SA/Gl 743/08 oddalono skargę T.K. (syna podatnika) na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Od wyroku powyższego złożona została skarga kasacyjna, która do chwili obecnej nie została rozpoznana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie: ppsa, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu.
W tym miejscu wskazać należy, iż decyzją z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję określającą T.K. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. Od powyższej decyzji T.K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która oddalona została wyrokiem z dnia 18 grudnia 2008r. w sprawie o sygn. I SA/Gl 743/08. Na powyższe rozstrzygnięcie Sądu złożona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Organy podatkowe, określając następnie podatnikowi W.K. (skarżącemu) zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. przyjęły, iż podatnik nie mógł skorzystać z możliwości preferencyjnego opodatkowania, przysługującej osobom samotnie wychowującym dzieci, ani też z ulgi podatkowej. Konkluzja taka wiąże się z faktem uzyskania przez syna skarżącego w 2002r. dochodu podlegającego opodatkowaniu. Zgodnie bowiem z przepisami ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. – o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2002 r., warunkiem preferencyjnego opodatkowania osoby samotnie wychowującej dziecko jest, aby dziecko uczące się do 25 lat nie uzyskało dochodów – z wyjątkiem dochodów wolnych od podatku dochodowego, renty rodzinnej oraz dochodów w wysokości nie powodującej obowiązku zapłaty podatku. Osoba samotnie wychowująca dziecko ani dziecko nie mogą przy tym osiągać dochodów opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym.
Ponadto, skorzystanie przez osobę samotnie wychowującą dziecko z ulgi podatkowej, o której mowa w art. 27 a ust. 1 pkt 2 lit. c tejże ustawy (tj. odliczenia od podatku wydatku na kształcenie w szkołach wyższych) jest możliwe, o ile osoba kształcąca się nie ukończyła 25 roku życia i nie uzyskuje dochodów, z wyjątkiem dochodów opodatkowanych zgodnie z art. 28 i 30, zwolnionych od podatku dochodowego, a także w wysokości nie powodującej obowiązku zapłaty podatku.
Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że prawomocne rozstrzygnięcie kwestii uzyskania przez T.K. w 2002 r. dochodu podlegającego opodatkowaniu mieć będzie bezpośredni wpływ na zasadność skorzystania przez skarżącego z możliwości preferencyjnego opodatkowania, jako osoby samotnie wychowującej dziecko. Ponieważ wyrok dotyczący uzyskania przez T.K. w 2002 r. takiego dochodu został zaskarżony został skargą kasacyjną, która do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana Sąd uznał, iż w rozpoznawanej sprawie zachodzi okoliczność o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 ppsa i ze względów natury celowościowej postanowił zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie wskazanych przepisów orzeczono zatem jak w sentencji postanowienia.