Uzasadnienie
Postanowieniem Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] utrzymano w mocy postanowienie z dnia [...] nr [...], którym organ ten, działając jako wierzyciel, oddalił zarzut zobowiązanej K. Z. zgłoszony w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] nr [...] a dotyczącej opłaty abonamentowej za okres od stycznia 2006 r. do lipca 2010 r. z odsetkami za zwłokę.
Na powyższe, wydane w drugiej instancji, postanowienie zobowiązana wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Następnie, w dniu 11 kwietnia 2012 r., Przewodniczący Wydziału I zarządził wezwanie skarżącej do uiszczenia wpisu od skargi w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia tego pisma.
Wskutek nieobecności adresata przy próbie doręczenia tego wezwania pozostawiono je w dniu 17 kwietnia 2012 r. w Urzędzie Pocztowym [...]. Równocześnie w skrzynce do doręczenia korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Czynność tę powtórzono w dniu 25 kwietnia 2012 r. Natomiast w dniu 4 maja 2012 r. wskazaną przesyłkę wydano wezwanej.
Kwotę należną tytułem wpisu od skargi skarżąca uiściła w dniu 11 maja 2012 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 230 §§ 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270), następnie powoływanej w skrócie: p.p.s.a., od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis. Natomiast na podstawie art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania (a jeżeli pismem tym jest skarga – jej odrzucenia) uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Z kolei stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Zdarzeniem inicjującym bieg wskazanego terminu siedmiodniowego jest więc doręczenie wezwania adresatowi, które w niniejszej sprawie uznać należało za dokonane w dniu 2 maja 2012 r.
Wyjaśnienia przy tym wymaga, iż podstawą tej kwalifikacji jest art. 73 p.p.s.a., który ma zastosowanie w przypadku niemożności dokonania doręczenia adresatowi ani bezpośrednio, o czym – w odniesieniu do osób fizycznych – stanowi art. 67 § 1 p.p.s.a., ani za pośrednictwem osoby uprawnionej zgodnie z art. 72 § 1 p.p.s.a. W takiej sytuacji, w przypadku doręczania pisma przez pocztę, przechowywane jest ono w placówce pocztowej przez okres czternastu dni (art. 73 § 1 p.p.s.a.). W oddawczej skrzynce pocztowej (a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe) umieszcza się zawiadomienie o złożeniu tego pisma oraz informację o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia. Jeżeli pismo to nie zostanie podjęte w tym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości jego odbioru w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia (art. 73 §§ 2 i 3 p.p.s.a.).
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem czternastego dnia od dnia złożenia pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.), przy czym – w myśl art. 83 § 2 p.p.s.a. – jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub (jak w niniejszym przypadku) dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
O wykonaniu powyższych czynności w sprawie niniejszej świadczą adnotacje operatora publicznego umieszczone na pokwitowaniu odbioru przesyłki skierowanej do skarżącej, jak również wyjaśnienia przez niego złożone w piśmie z dnia 12 czerwca 2012 r. Zgodnie z nimi, jak wspomniano, na skutek niezastania adresata, przesyłkę tę pozostawiono w placówce pocztowej [...], a w skrzynce do doręczania korespondencji umieszczono o tym zawiadomienie. Po raz pierwszy dokonano tego w dniu 17 kwietnia 2012 r., powtórnie – w dniu 25 kwietnia 2012 r., natomiast w dniu 4 maja 2012 r. przesyłkę tę wydano skarżącej.
Oznacza to, iż czternastodniowy termin, o którym mowa w powołanym wyżej art. 73 § 4 p.p.s.a., upłynął z dniem 2 maja 2012 r. [1 maja 2012 r. jest wszak dniem ustawowo wolnym od pracy zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. Nr 4, poz. 28 ze zm.)], a doręczenie należało uznać za dokonane właśnie w tym dniu. Konsekwencją powyższego jest zaś stwierdzenie, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi strona winna wykonać najpóźniej w dniu 9 maja 2012 r. Uczyniła to w dniu 11 maja 2012 r., a zatem po upływie przepisanego terminu i z tego względu na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec, jak w sentencji.
Niejako na marginesie wymaga jednakże podkreślenia, że na tę kwalifikację nie ma wpływu to, czy uchybienie terminowi nastąpiło z przyczyn zależnych od skarżącej, czy też nie. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie przesądzające dla oceny zasadności wniosku o przywrócenie terminu, który strona może złożyć.