Uzasadnienie
Przedmiotem skargi A.T. z dnia 5 marca 2014 r. jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. wskazane w komparycji niniejszego orzeczenia, którym organ ów utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez ww. organ celny.
W treść ww. skargi, pełnomocnik A.T. wplótł między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku. Wniosek ten pozbawiony był jakiegokolwiek odrębnego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak zgodnie z art. 61 § 2 i 3 tej ustawy skarżący może wnosić o takie wstrzymanie w całości lub w części do organu, który wydał decyzję lub postanowienie (§ 2) oraz do Sądu (§ 3). Stosownie z kolei do tego ostatniego przepisu odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków.
W tych ramach w pierwszej kolejności należy rozważyć kwestię zamykającą się w pytaniu o to, czy zaskarżone postanowienie w ogóle podlega wykonaniu. Powyższe pytanie ma bowiem istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku, ponieważ instytucja wstrzymania wykonania może dotyczyć tylko takich aktów, które nadają się do wykonania lub tego wymagają (tak L. Klat-Wertlecka, Wykonalność aktu administracyjnego [w:] Koncepcja systemu prawa administracyjnego /pod red. J. Zimmerman/, Warszawa 2007, s. 550; por. również m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2000 r., sygn. akt V SA 2509/99, Orzecznictwo Sądów Polskich 2000, nr 11, poz. 164, z dnia 15 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 805/04 i z dnia 4 stycznia 2005 r., sygn. akt OZ 956/04 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 stycznia 2005 r., sygn. akt II SA/Gd 1539/03, LEX nr 203327).
W konsekwencji, negatywna odpowiedź w rozpatrywanym zakresie przesądzi niejako sama przez się, iż wniosek nie będzie mógł być uwzględniony, i to niezależnie od tego, czy istnieją inne argumenty mogące przemawiać na rzecz takiej konkluzji.
Odnosząc się do wskazanego problemu, trzeba podkreślić, że wykonaniu podlegają akty nakładające na adresata jakieś obowiązki, w szczególności zaś takie, które mogą stać się przedmiotem egzekucji (por. L. Klat-Wertlecka, Wykonalność..., s. 545 i 547-548; autorka zauważyła, iż większość postanowień wydawanych w toku postępowania administracyjnego nie nadaje się do wykonania, gdyż odnosi się jedynie do kwestii procesowych. Identycznie oceniła "akty odmowne", które "nie zmieniają sytuacji prawnej adresata aktu".). Nie ulega więc wątpliwości, iż zaskarżone postanowienie nie może być uznane za taki akt. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie w przedmiocie odmowy umorzenia kosztów egzekucyjnych. Postanowienie to nie nakłada na zobowiązanego żadnych nowych obowiązków, nie zmienia wysokości powstałego wcześniej zobowiązania, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw lub obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
W związku z powyższym skuteczność zaskarżonego postanowienia nie stwarza bezpośrednio również niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślić należy, iż prowadzenie egzekucji nie wynika z faktu wydania przedmiotowego postanowienia. Podstawą wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest bowiem wcześniej wystawiony tytuł wykonawczy. Natomiast zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie zostało wydane na skutek wniesienia wniosku o umorzenie kosztów egzekucyjnych.
Niezależnie od wskazanej wyżej, zasadniczej przyczyny, dla której Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, wypada zwrócić uwagę, że rozpoznany wniosek nie zawierał jakiegokolwiek odrębnego uzasadnienia. Tym samym strona skarżąca nawet nie podjęła próby naprowadzenia na okoliczności, które miałyby wpłynąć na zastosowanie w tej sprawie ochrony tymczasowej.
Mając powyższe na uwadze, brak było podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku, wobec czego na podstawie art. 61 § 3 w zw. z § 5 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia