Postanowienie WSA w Gliwicach z 20 czerwca 2011 r., I SA/Gl 348/11

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 20 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi S.W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: odrzucić skargę.

Skład

Sędzia WSA Bożena Suleja przewodniczący, sprawozdawca

Uzasadnienie

Pismem z dnia 11 kwietnia 2011 r. S.W. reprezentowany przez pełnomocnika J.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] oznaczone w sentencji niniejszego postanowienia.

Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 maja 2011 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sformułowanie osnowy skargi. Ponadto wezwano pełnomocnika skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł. Wezwanie to opatrzone zostało tym samym rygorem.

Przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi i odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 24 maja 2011 r., co znajduje potwierdzenie na zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach tej sprawy.

W dniu 2 czerwca 2011 r. J.W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. pismo, w którym wniósł o cofnięcie skargi.

Do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały usunięte. Wpis od skargi również nie został uiszczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 57 § 1 p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma sądowego, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego.

Wspomniane wyżej wymagania zostały określone w art. 46 p.p.s.a, którego § 3 stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Należy przy tym wskazać na regulację art. 37 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą, pełnomocnik zobowiązany jest do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelnego odpisu już przy pierwszej czynności procesowej. Ponadto w myśl art. 46 § 1 pkt 3 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać osnowę wniosku lub oświadczenia.

Zgodnie zaś z art. 49 § 1 p.p.s.a., niezachowanie któregokolwiek z wymienionych w art. 46 p.p.s.a. warunków formalnych pisma skutkuje brakiem możliwości nadania mu prawidłowego biegu. W takim przypadku przewodniczący wzywa stronę o uzupełnienie pisma lub jego poprawienie w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, albo z innym skutkiem, przewidzianym przez ustawę dla kwalifikowanych pism procesowych. Skutek taki przewiduje art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w myśl którego sąd odrzuca skargę, jeżeli jej braki formalne nie zostały uzupełnione lub poprawione.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin do uzupełnienia braków skargi, wyznaczony przez Sąd w wezwaniu pod rygorem jej odrzucenia, upłynął bezskutecznie w dniu 31 maja 2011 r. Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Odnosząc tę regulację prawną do rozpatrywanej sprawy, należy stwierdzić, że termin wyznaczony przez Sąd do uiszczenia wpisu również upłynął bezskutecznie w dniu 31 maja 2011 r. Na marginesie przyjdzie zauważyć, że wniosek pełnomocnika skarżącego o cofnięcie skargi nie mógł wywrzeć skutku albowiem merytoryczne rozpatrzenie takiego wniosku jest dopuszczalne, jeżeli skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera braki, sąd skargę odrzuci (por. postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 1987 r., SA/Gd 537/87, OSP 1990, z. 4, poz. 207 z aprobującą glosą J. P. Tarno, OSP 1990, nr 4, poz. 207). Umorzenie postępowania sądowego, będące skutkiem cofnięcia skargi (art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), może mieć bowiem miejsce tylko wówczas, gdy zostanie ono prawidłowo i skutecznie wszczęte, a skarga poddana kontroli przewodniczącego, nie będzie zawierała braków formalnych (B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005 r., s. 375). Reasumując, w niniejszej sprawie skarga dotknięta jest brakami formalnymi i brakiem fiskalnym, a taką skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 220 § 3 p.p.s.a., gdyż – jak wyżej wskazano – brak jest podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku o jej cofnięcie.