Uzasadnienie
W dniu 21 marca 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła wniesiona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., skarga A.M. na postanowienie tego organu z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uznania ponaglenia z dnia 16 stycznia 2012 r. wniesionego przez wyżej wymienionego na niezałatwienie we właściwym terminie sprawy przez Wójta Gminy N., za nieuzasadnione.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
W myśl art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej w skrócie ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne;
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4. inne niż określone w pkt. 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7. akty nadzoru na działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Nadto w świetle art. 3 § 3 wyżej cytowanej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Wreszcie zgodnie z art. 4 ustawy ppsa rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej.
W myśl z kolei art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej, na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie lub terminie ustalonym na podstawie art. 140 stronie służy ponaglenie do organu wyższego stopnia. Ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie jest specyficznym środkiem ochrony praw strony w postępowaniu podatkowym. Ponaglenie to przysługuje na czynność organu administracyjnego, która w tym przypadku będzie przybierała postać swoistego milczenia administracji. Istotą przyjętego w ustawie Ordynacja podatkowa rozwiązania jest spełnienie dwóch celów.
Po pierwsze, przez rozpoznanie ponaglenia w indywidualnej sprawie może dojść do wyznaczenia organowi właściwemu w sprawie dodatkowego terminu na załatwienie sprawy. Po drugie, organ wyższego stopnia zostaje poinformowany o uchybieniach w pracy organu niższego stopnia. Stwierdzenie tego typu uchybienia powinno prowadzić do podjęcia działań zmierzających do poprawienia terminowości załatwiania spraw administracyjnych (por. J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński: Kodeks postępowania administracyjnego, s. 131).
Rozpatrując ponaglenie organ wyższego stopnia może podejmować rozstrzygnięcia i działania wyłącznie określone w art. 141 § 2 Ordynacji podatkowej. W piśmiennictwie panuje pogląd, że w przypadku uznania ponaglenia za nieuzasadnione, organ powinien orzec w tym przedmiocie w formie postanowienia. Wydanie takiego postanowienia z kolei będzie uzasadniało wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność administracji (por. R. Hauser [w:] S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. "Ordynacja podatkowa. Komentarz", Warszawa 2007, Wyd. Praw. LexisNexis, wyd. 2 s. 444).
Jednakże na postanowienie wydane w wyniku rozpoznania wniesionego przez stronę ponaglenia, nie służy zażalenie. Ponaglenie nie jest również aktem kończącym postępowanie. Postanowienie to dotyczy jedynie tzw. kwestii wpadkowej (incydentalnej) tj. bezczynności organu zaistniałej w toku postępowania, którego przedmiotem w niniejszej sprawie jest kwestia zastosowania wobec skarżącego ulgi podatkowej. Nie można też wywieść, by było ono postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, skoro jego celem jest spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie zostało podjęte.
Wniesienie zatem skargi na postanowienie, które nie jest żadnym z wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. rodzajów postanowień, uznać należy za niedopuszczalne.
Mając na uwadze powyższe, skargę wniesioną w niniejszej sprawie, należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.