Uzasadnienie
W ramach skargi skarżący, powołując się m.in. na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi nie przywołał jednak żadnych argumentów, które mogłyby przemawiać na rzecz uwzględnienia tego wniosku.
Ta ostatnia okoliczność stanowiła jedną z przyczyn, dla których Dyrektor Izby Skarbowej w K. – przed przekazaniem do Sądu skargi wraz z odpowiedzią na nią i z aktami sprawy – postanowieniem z dnia [...], nr [...] odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności podkreślić trzeba, że fakt, iż wniosek skarżącego został rozpoznany przez organ odwoławczy, nie stoi na przeszkodzie temu, aby na obecnym etapie postępowania również Sąd zajął w jego przedmiocie procesowe stanowisko. Wnioskodawca powołał się bowiem wprost na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), który właśnie dla Sądu stanowi podstawę prawną do wydania – po przekazaniu skargi – postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności w całości lub w części.
Zaznaczyć jednak wypada, iż w przywołanym przepisie sformułowano stosunkowo restrykcyjne przesłanki wstrzymania wykonania, nadając tej instytucji charakter wyjątkowy i uzależniając jej zastosowanie od wystąpienia okoliczności nadzwyczajnych. W świetle jego treści wniosek w rozpatrywanym zakresie można mianowicie uwzględnić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jest poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na Sąd, ale i na wnioskodawcę. Jest on wszak zobowiązany "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, LEX nr 468877). Tymczasem wnioskodawca w niniejszej sprawie ani nie przedstawił jakiejkolwiek dokumentacji, która mogłaby przemawiać na rzecz jego wniosku, ani nawet w ogóle nie uzasadnił swojego żądania, nie wskazując żadnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Warto zarazem zwrócić uwagę, że właśnie wspomniany mankament wniosku wytknął już skarżącemu organ odwoławczy w postanowieniu z dnia [...]. Mógł on mieć zatem świadomość, iż jego wniosek może nie odnieść zamierzonego skutku, a mimo to nie uzupełnił go, nie przedkładając też niezbędnych dowodów.
Sąd, analizując akta sprawy, również nie dostrzegł nadzwyczajnych okoliczności, które zgodnie z przywołanym art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pozwalałyby na wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Okoliczności takiej nie stanowi w szczególności sama konieczność spłaty zobowiązania podatkowego określonego decyzją organu podatkowego, choćby nawet była ona realizowana w trybie egzekucji administracyjnej. Pomimo jej niewątpliwej uciążliwości oraz dotkliwego uszczuplenia majątku zobowiązanego jest ona przecież naturalną konsekwencją wydania takiej decyzji i z tego punktu widzenia nie ma na pewno charakteru nadzwyczajnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2008 r., sygn. akt II FZ 365/08, LEX nr 443847). Brak natomiast podstaw, by przypuszczać, że wykonanie to będzie się wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jak wymaga tego art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Co więcej, analiza akt sprawy może prowadzić do wniosku wręcz przeciwnego, skoro w dniu 15 maja 2009 r. skarżący był w stanie uiścić stosunkowo znaczny wpis sądowy w sprawie, nie starając się o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od tej opłaty czy też od wszystkich kosztów sądowych. Mimo wynikającego z decyzji podatkowej obowiązku zapłaty zobowiązania podatkowego opłacenie wpisu, jak można domniemywać, nie spowodowało zatem uszczerbku utrzymania koniecznego dla niego i jego rodziny.
W ocenie Sądu nie ma również dowodów, by wykonanie zaskarżanej decyzji mogło wywołać skutki nieodwracalne. Bezsprzecznie przecież ewentualne uwzględnienie skargi przez Sąd może doprowadzić do zwrotu należności uiszczonych wskutek wykonania zaskarżonej decyzji. Artykuł 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zaś znaleźć zastosowanie wyłącznie celem zapobieżenia szkodzie, "która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też" przez "przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu" (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Bk 637/07, LEX nr 356705).
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.