Uzasadnienie
W skardze z dnia 19 lutego 2013 r. W. S. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach między innymi z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy "zgodnie z treścią postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 09.01.2013 r. sygn. akt I SA/Gl 1314/12".
W dalszej kolejności, w następstwie wezwania do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, skarżący nadesłał druk PPF z dnia 4 kwietnia 2013 r., w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych i o ustanowienie adwokata. W motywach wniosku odnotował, że od lat jest inwalidą całkowicie i trwale niezdolnym do pracy. Od czerwca 2011 r. przebywa na emeryturze. Skarżący zaakcentował dalej, że został wielokrotnie oszukany m.in. przez organy administracji publicznej. W wyniku długoletniego leczenia kardiologicznego i neurologicznego nie potrafi obecnie sam przedstawiać i bronić swoich interesów. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe. W. S. nie posiada jakiegokolwiek majątku i zamieszkuje "kątem" u syna, który wynajmuje mieszkanie od matki. Obecnie utrzymuje się ze świadczenia emerytalnego w kwocie 903,74 zł netto. Skarżący zdeklarował nadto, że miesięczne stałe wydatki kształtują się na poziomie 500 zł. Pozostała kwota wydatkowana jest na wyżywienie.
Do wniosku z dnia 4 kwietnia 2013 r. skarżący dołączył kserokopie: zeznania PIT-36 za 2011 r. (dochód brutto 15.416,26 zł); informacji PIT/B (skarżący nie osiągnął dochodu z tytułu udziału w spółce jawnej); wyciągów z rachunku bankowego za: październik i grudzień 2012 r. oraz luty 2013 r. Wśród dokumentów znalazła się także decyzja ZUS o waloryzacji świadczenia emerytalnego oraz kopia postanowienia referendarza sądowego w sprawie I SA/Gl 1314/12.
Trzeba w tym miejscu odnotować, że mocą przywołanego wyżej postanowienia z dnia 9 stycznia 2013 r. zwolniono skarżącego do kosztów sądowych i ustanowiono dla niego adwokata. Z kolei w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 71/12 (postanowienie z dnia 12 kwietnia 2012 r.) przyznano W. S. prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Intencją wnioskującego jest w tej sprawie uzyskanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.
Rozstrzygnięcie wniosku sprowadzało się zatem do zbadania, czy spełniona została przesłanka wynikająca z treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej w skrócie: "P.p.s.a."). Stosownie bowiem do jego brzmienia, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 cyt. ustawy) – uzależnione jest od wykazania przez nią, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z kolei przez uszczerbek utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, o którym mowa w przywołanym przepisie, należy z kolei rozumieć zachwianie sytuacji materialnej i bytowej strony skarżącej w taki sposób, iż nie jest ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 137/05, nie publ.).
Analiza przedmiotowego wniosku, w tym zawartości urzędowego druku formularza oraz ustaleń poczynionych w sprawie o sygn. akt I SA/Gl 71/12, jak również w ramach postępowania w sprawie I SA/Gl 1314/12, musiała prowadzić do wniosku, że wykazano w tej sprawie w sposób przekonujący spełnienie przesłanki przyznania prawa pomocy, o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Przyjęto bowiem, że skarżący utrzymuje się jedynie ze skromnego świadczenia emerytalnego. Wynika to ze złożonego w tej sprawie zeznania podatkowego. Uznano, że kwota jaka pozostaje skarżącemu na utrzymanie, nie może wystarczać na pokrycie wszystkich niezbędnych wydatków, tym bardziej, że gros z nich stanowią medykamenty.
Wypada też zaznaczyć, że dokumentacja nadesłana przez skarżącego przy jego urzędowym formularzu w zestawieniu z materiałami źródłowymi w ww. aktach spraw, pozwoliły na odstąpienie od dodatkowego wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
W wyniku poczynionych spostrzeżeń postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.