Uzasadnienie
Pismem z dnia 22 kwietnia 2008 r. Wójt Gminy Z. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...], którą organ odwoławczy uchylił decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] nr [...] określającą wobec Skarbu Państwa reprezentowanego przez Starostę C. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. w kwocie [...] zł i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organu II instancji wskazano w szczególności, że upływ terminu przedawnienia (który nie został przerwany ani zawieszony) zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2002 r. nastąpił w dniu 31 grudnia 2007 r., a więc przed dniem wydania decyzji przez organ odwoławczy. W tym stanie rzeczy przedmiotowe zobowiązanie podatkowe wygasło, wskutek czego zaistniała przesłanka uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania w sprawie.
Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniósł w imieniu własnym Wójt Gminy Z., podnosząc zarzut naruszenia art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.) i domagając się stwierdzenia nieważności, względnie uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że ani Wójt Gminy Z. działający w imieniu własnym ani Gmina Z. nie jest stroną w postępowaniu wobec Starosty C., reprezentującego Skarb Państwa – podatnika podatku od nieruchomości. Zgodnie bowiem z art. 13 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej wójt gminy jest organem podatkowym orzekającym w I instancji. Wobec tej argumentacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wniosło o odrzucenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnienie to przysługuje także innemu podmiotowi, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Legitymacja do złożenia skargi oparta została przez ustawodawcę o kryterium interesu prawnego, co oznacza, że ze skargą może wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Problem dopuszczalności złożenia przez organ jednostki samorządu terytorialnego skargi na decyzję organu odwoławczego wydaną w sprawie, w której organ ten jednostki orzekał w pierwszej instancji był przedmiotem licznych orzeczeń sądowych, w których jednoznacznie stwierdza się, że "organ, który wydał decyzję w pierwszej instancji nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje" (por. postanowienie NSA z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05, LEX nr 197511). "Organy administracji publicznej nie mają (bowiem) uprawnień do poddawania swojej działalności kontroli zewnętrznej w stosunku do administracji. Postępowanie sądowoadministracyjne nie jest również właściwe do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej." (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Bk 915/05, LEX nr 194664).
Skargę inicjującą postępowanie sądowe w niniejszej sprawie wniósł Wójt Gminy Z. na decyzję organu odwoławczego, którą uchylono jego rozstrzygnięcie w przedmiocie podatku od nieruchomości. Skarżący w niniejszej sprawie jest zatem, zgodnie z art. 1 c ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 121, poz. 844 ze zm.), który koresponduje z art.13 § 1 Ordynacji podatkowej, organem podatkowym pierwszej instancji stosownie do swojej właściwości. Mając zatem na uwadze, że "przepisy prawa nie przyznają organowi pierwszej instancji uprawnienia do przekształcenia się w określonej fazie postępowania z organu podejmującego władcze rozstrzygnięcie w podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie w tej samej sprawie w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego" (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2005 r., LEX 220333), stwierdzić należy, że zaistniała przesłanka odrzucenia skargi, określona w art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd postanowieniem (które może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym) odrzuca skargę, której wniesienie jest niedopuszczalne, a zatem orzeczono jak w sentencji.