Uzasadnienie
Zaskarżonym w niniejszej sprawie postanowieniem z dnia [...], nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. z dnia [...], nr [...], którym organ ten, działając jednocześnie jako organ egzekucyjny i wierzyciel, uznał za bezzasadne zarzuty z dnia 2 grudnia 2013 r. zgłoszone przez skarżącą A Sp. z o.o. w G. jako zobowiązaną w sprawie egzekucji prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...], nr [...],[...] oraz [...], a obejmujących (kolejno) następujące należności (wraz z odsetkami):
- 1) składki na ubezpieczenie społeczne za czerwiec i lipiec 2013 r.;
- 2) składki na ubezpieczenie zdrowotne za czerwiec, lipiec i sierpień 2013 r. oraz
- 3) składki na Fundusz Pracy za czerwiec i lipiec 2013 r.
W dniu 9 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału I w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym Gliwicach wydał zarządzenie o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu, który by wykazywał umocowanie do wniesienia skargi i określał sposób reprezentacji skarżącej (KRS). W wezwaniu tym zaznaczono, że należy je wykonać w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Doręczono je skarżącej w dniu 17 kwietnia 2014 r.
W dniu 12 maja 2014 r. skarżąca złożyła żądany dokument i wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, jednakże w dniu 9 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił uwzględnienia tego jej żądania. Na to orzeczenie skarżąca wniosła zażalenie i jednocześnie zażądała przyznania jej prawa pomocy. Po zakończeniu postępowania z tego wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił w dniu 1 czerwca 2015 r. zażalenie skarżącej na postanowienie z dnia 9 czerwca 2014 r. Z kolei w dniu 4 września 2015 r. w sprawie o sygn. akt II GZ 420/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie wniesione przez skarżącą na postanowienie z dnia 1 czerwca 2015 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu w następstwie niewykonania w terminie wezwania do uzupełnienia jej braku formalnego.
Należy bowiem mieć na względzie, że w myśl art. 28 § 1 i art. 29 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), następnie powoływanej jako: p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu, które mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że w odniesieniu do spółek handlowych odpowiedni w tym względzie jest dokument zawierający informacje z Krajowego Rejestru Sądowego.
Jednocześnie akcentuje się, że niedołączenie takiego dokumentu do skargi sprawia, iż jest ona dotknięta brakiem formalnym [zob. m. in. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 października 2007 r., sygn. akt I FSK 927/07 oraz z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1148/10, jak również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 147/08 (dostęp: http://orzeczenia.nsa.gov.pl)].
Stosownie z kolei do art. 49 § 1 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Niewykonanie takiego wezwania skutkuje wydaniem przez przewodniczącego zarządzenia o pozostawieniu pisma bez rozpoznania, co następuje na podstawie art. 49 § 2 zd. 1 p.p.s.a., a jeżeli pismem tym jest skarga, to zastosowanie ma art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym podlega ona odrzuceniu przez sąd.
Odniesienie powyższego do rozpatrywanego przypadku wymaga stwierdzenia, że wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi skarżąca powinna wykonać najpóźniej w czwartek 24 kwietnia 2014 r. Uczyniła to jednak w dniu 12 maja 2014 r., a zatem po upływie terminu, który nie został jej przywrócony. Z tego względu skargę przez nią wniesioną należało odrzucić w myśl ostatnio powołanego przepisu.