Uzasadnienie
W ramach urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 30 kwietnia 2018 r. skarżąca zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (radcy prawnego lub adwokata). W jego motywach zaakcentowała, że zawiłości sprawy wymagają udziału profesjonalnego pełnomocnika. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, z którym posiada rozdzielność majątkową oraz trójką synów. Nie posiada jakiegokolwiek majątku. Skarżąca nie posiada także własnych dochodów, zaś dochodów męża nie ujawniła z powodu ww. umowy majątkowej małżeńskiej. Stałe wydatki gospodarstwa domowego oszacowała na kwotę 4.000,00 zł. Podniosła przy tym, że posiada zadłużenie wobec ZUS w kwocie około 23.000,00 zł.
Pismem doręczonym adresatce w dniu 25 maja 2018 r. referendarz sądowy wezwał skarżącą do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie dokumentów źródłowych oraz dodatkowych oświadczeń. W tych ramach pouczono ją, że brak odpowiedzi na wezwanie w terminie 7 dni może zostać potraktowane jako brak należytego wykazania przesłanek przyznania prawa pomocy określonych w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.").
W piśmie procesowym z dnia 1 czerwca 2018 r., w odpowiedzi na wezwanie referendarza z dnia 7 maja 2018 r., skarżąca oświadczyła, że rezygnuje z żądania przyznania jej prawa pomocy. Pomimo oznaczenia jako załącznik do pisma, nie nadesłano przy nim dokumentu opisanego jako "dowód opłaty od skargi".
Z dokumentu elektronicznego Oddziału Finansowo-Budżetowego tut. Sądu, złożonego do akt sprawy w dniu 5 czerwca 2018 r. wynika, że skarżąca uiściła na rachunek Sądu kwotę 100 zł.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a., stronie na jej wniosek może zostać przyznane prawo pomocy. Prawo to może być przyznane w zakresie częściowym lub całkowitym (art. 245 § 1 P.p.s.a.).
W piśmie z dnia 1 czerwca 2018 r. skarżąca oświadczyła jednakowoż, iż rezygnuje z ubiegania się o przyznanie prawa pomocy, uiszczając jednocześnie należny w tej sprawie wpis sądowy od skargi w kwocie 100 zł.
Ww. oświadczenie skarżącej potraktowano jako cofnięcie wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Zgodnie zaś z treścią art. 249a P.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie przyznania prawa pomocy umarza się. Z taką sytuacją procesową mamy do czynienia w niniejszym przypadku, a zatem referendarz sądowy zobowiązany jest do umorzenia postępowania z wniosku skarżącego, co niniejszym czyni na podstawie ww. przepisu w zw. z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.