Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sprawie odmowy P. B. umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług za miesiące: 12/2002 r. oraz 01-12/2003 r. w łącznej wysokości [...] zł.
W skardze na powyższą decyzję skarżący zawarł m.in. wniosek o "wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji organu pierwszej i drugiej instancji".
W uzasadnieniu skargi skarżący nie przedstawił argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania wskazanych decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "ppsa"), wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Tym samym postanowienie o wstrzymaniu wykonania przełamuje tę zasadę i może być wydane jedynie w okolicznościach faktycznych o charakterze wyjątkowym. W myśl zatem art. 61 § 3 ppsa sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto należy zwrócić uwagę, iż zgodnie z art. 61 § 3 ppsa wstrzymanie wykonania dotyczy także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, a zatem treścią art. 61 § 3 objęte zostały również akty wydane w pierwszej instancji. W związku z tym złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji będzie podlegał rozpoznaniu.
Przystępując zatem do oceny wniosku, w pierwszej kolejności należy mieć na uwadze, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonalności może bowiem dotyczyć jedynie takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006,
s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W omawianej sprawie skarżący złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku od towarów i usług. W świetle powyższych uwag decyzje te nie korzystają z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu ich wykonania. Zarówno decyzja organu pierwszej instancji, jak i utrzymująca ją w mocy decyzja organu odwoławczego nie obligują bowiem strony do jakiegokolwiek działania, nie nakładają również uprawnień, ale przede wszystkim są aktami, które nie podlegają wykonaniu. Objęte wnioskiem decyzje są aktami prawnymi – co należy podkreślić – nienoszącymi znamion wykonalności. Pogląd ten utrwalony jest w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2010 r., sygn. akt II FZ 431/10, z dnia 20 czerwca 2013 r., sygn. akt II FZ 325/13, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 czerwca 2011 r., sygn. akt I SA/Sz 456/11, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 15 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Bd 1036/12, wszystkie publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Na marginesie warto zauważyć, że skarżący nie przedstawił jakichkolwiek argumentów mogących przemawiać za uwzględnieniem wniosku.
Z wyżej wymienionych względów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji.