Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 24 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, po rozpoznaniu skargi Z. M. K. na uchwałę Rady Miasta Wisła z dnia 27 maja 2008 r. nr XX/259/2008, stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.
Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono stronie skarżącej w dniu 29 grudnia 2015 r.
W piśmie z dnia 7 stycznia 2016 r. (data nadania 8 stycznia 2016 r.) skarżący wniósł o uzupełnienie wyroku z dnia 24 listopada 2015 r. co do zwrotu kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Stosownie zaś do art. 157 § 1 ppsa strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. W myśl § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Odnosząc powyższe regulacje do rozpatrywanej sprawy należy uznać, że wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 listopada 2015 r. wniesiony został w ustawowym terminie. Bezspornym przy tym jest, że skarżący w skardze z dnia 9 marca 2015 r. wniósł o zwrot kosztów postępowania. Sąd w ww. wyroku nie orzekł o zwrocie kosztów z tytułu uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi, które należały do niezbędnych kosztów postępowania. Dlatego też wniosek o uzupełnienie wyroku o zwrot kosztów należy uznać za zasadny. Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 w związku z art. 200 ppsa orzeczono, jak w sentencji postanowienia.