Uzasadnienie
P.J., reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego matkę A. J. – K., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] nr [...], odmawiającą umorzenia zaległości z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z odpłatnego zbycia nieruchomości za rok 2011 w kwocie [...]zł.
W treści skargi został sformułowany m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania przed tut. Sądem, przy czym nie przedstawiono jakiejkolwiek argumentacji przemawiającej za wstrzymaniem wykonania tej decyzji.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, nie ustosunkowując się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
W pierwszej kolejności należy zauważyć, iż regułą obowiązującą w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wynikającą z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a."), jest to, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak w myśl art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Powyższe postanowienie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).
Przystępując do rozpatrywania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji konieczne jest rozważenie w pierwszej kolejności, czy w konkretnej sytuacji decyzja administracyjna nadaje się i wymaga wykonania.
Należy się zgodzić z poglądem zaprezentowanym w doktrynie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Innymi słowy, problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i na mocy których zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12, opubl. w Lex pod nr 1166138). Co do zasady przymiotu wykonalności nie będą więc miały decyzje odmawiające stwierdzenia lub przyznania określonych praw lub obowiązków.
W uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 lutego 2008 r., wydanego w sprawie o sygn. akt I FSK 431/07 (opubl. w Lex pod nr 471074), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w żadnym przypadku nie mogą podlegać wykonaniu akty administracyjne odmawiające przyznania uprawnień, jak na przykład umorzenia odsetek lub rozłożenia na raty zaległości podatkowych, te bowiem niczego nie zmieniają w zakresie praw lub obowiązków strony. Ponadto wypada zauważyć, iż decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonania, tj. węzła praw i obowiązków, który mógłby podlegać wykonaniu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OZ 325/08, opubl. w Lex pod nr 493905).
W omawianej sprawie skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w sprawie odmowy umorzenia zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych. W świetle przedstawionych powyżej uwag należy uznać, iż zaskarżona decyzja nie korzysta z przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania.
Na marginesie trzeba zwrócić uwagę, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji jest wskazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem skarżąca w niniejszej sprawie nie przedstawiła jakichkolwiek okoliczności, które miałyby przemawiać za zastosowaniem tymczasowej ochrony przewidzianej w art. 61 § 3 P.p.s.a.
Reasumując powtórzyć należy, że brak cechy wykonalności zaskarżonej decyzji przesądza o niemożliwości pozytywnego rozpoznania wniosku skarżącej o wstrzymanie jej wykonania.
Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.