Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 19 października 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach odmówił przyznania A. B. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.
Przesyłka zawierająca odpis powyższego postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia i trybie jego wniesienia została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 25 października 2011 r., na skutek nieobecności skarżącego w miejscu jego zamieszkania, a następnie awizowana powtórnie w dniu 3 listopada 2011 r. Przedmiotowa przesyłka została w dalszej kolejności wydana skarżącemu w dniu 9 listopada 2011 r., co znajduje potwierdzenie na kserokopii zwrotnego pokwitowania odbioru zamieszczonej w aktach tej sprawy.
W piśmie (błędnie zatytułowanym "zażalenie") nadanym w dniu 16 listopada 2011 r. skarżący wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia referendarza sądowego (w dniu 19 grudnia 2011 r. został uzupełniony brak formalny tego sprzeciwu poprzez jego podpisanie).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., od postanowień wydawanych w przedmiocie prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Naruszenie terminu do wniesienia sprzeciwu spowoduje jego odrzucenie przez Sąd. Zobowiązuje do tego regulacja art. 259 § 2 p.p.s.a. Według jej treści sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy.
Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis postanowienia referendarza sądowego z dnia 19 października 2011 r. wynika, że została ona doręczona w dniu 9 listopada 2011 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjedzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 25 października 2011 r., a następnie po raz drugi w dniu 3 listopada 2011 r., to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 p.p.s.a. nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 8 listopada 2011 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wniesienia sprzeciwu upłynął z dniem 15 listopada 2011 r. Natomiast sprzeciw od postanowienia z dnia 19 października 2011 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym w dniu 16 listopada 2011 r., a zatem już po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu do dokonania tej czynności.
Nie ulega wobec tego wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może wyłącznie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone jedynie na wniosek strony.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.