Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Zakład Ubezpieczeń Społecznych stwierdził uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] nr [...] o odmowie umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek za zatrudnionych pracowników na ubezpieczenie społeczne oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od września 2005 r. do października 2008 r.
Na powyższą decyzję wspólnota mieszkaniowa wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga ta została podpisana przez aplikanta radcowskiego J. P.. W oznaczeniu strony skarżącej wskazano, że jest ona reprezentowana przez radcę prawnego R. A..
Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 kwietnia 2017 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej – radcę prawnego R. A. do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez:
- a) podpisanie skargi lub złożenie pełnomocnictwa udzielonego apl. rad. J. P. wraz z dokumentem potwierdzającym jego uprawnienie do występowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym;
- b) złożenie pełnomocnictwa lub uwierzytelnionego jego odpisu do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi;
- c) złożenie dokumentu określającego sposób reprezentacji strony skarżącej zgodnie z art. 29 ww. ustawy lub złożenie odpisu tego dokumentu poświadczonego za zgodność z oryginałem przez notariusza.
Przesyłka polecona zawierająca powyższe wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 19 kwietnia 2017 r.
Do chwili obecnej braki formalne skargi nie zostały uzupełnione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej "ppsa", skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać inne, wskazane w ustawie, elementy. Jest ona zatem kwalifikowanym typem pisma sądowego.
Wspomniane wyżej wymagania zostały określone w art. 46 ppsa, którego § 3 stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli wnosi je pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Należy przy tym wskazać na regulację art. 37 § 1, zgodnie z którą, pełnomocnik zobowiązany jest do dołączenia do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy lub jego wierzytelnego odpisu już przy pierwszej czynności procesowej.
Nadto pełnomocnik przedstawiając pełnomocnictwo musi wykazać, że osoba, która je podpisała jest umocowana do reprezentowania strony. Jeżeli natomiast pełnomocnik, mimo stosownego wezwania sądu, nie przedstawił dokumentu, z którego wynikałoby, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo jest umocowana do reprezentowania strony, to są pełne podstawy do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt I FSK 531/12; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 49 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest skarga, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jej braków obliguje sąd do jej odrzucenia na podstawie wskazanego wyżej art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, gdyż termin wyznaczony wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął bezskutecznie w dniu 26 kwietnia 2017 r.
Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.