Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] nr [...], określającą H.N.-S. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie [...] zł.
Decyzja ta została doręczona H.N.-.S. w dniu 1 września 2011 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych tej sprawy.
W dniu 5 marca 2013 r. H.N.-.S. wniosła skargę na wyżej wymienioną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu strona wskazała, że w związku z doręczeniem jej w dniu 4 i 5 marca 2013 r. zarządzeń Sądu o wezwaniu do uiszczenia wpisów sądowych od skarg na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w K.: z dnia [...] nr [...] oraz z dnia [...] nr [...] i nr [...] uwzględniając ustawowy termin zwraca się o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], gdyż jej zdaniem sprawy objęte ww. skargami i niniejszą skargą są ze sobą ściśle powiązane. Zaznaczyła, że pomimo iż, ww. postanowienia zostały wydane w późniejszym terminie, to nie można rozstrzygnąć tych spraw bez szczegółowego przeanalizowania przez Sąd decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...].
Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 3 kwietnia 2013 r. wezwano skarżącą do podania, w terminie 7 dni kiedy ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...]. Pouczono przy tym, że nie wskazanie czasu ustania przyczyny uchybienia terminu może skutkować odrzuceniem wniosku o przywrócenie terminu. Jednocześnie wezwano skarżącą do uprawdopodobnienia, w terminie 7 dni, okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi pouczając, że nie wskazanie ww. okoliczności może skutkować oddaleniem wniosku o przywrócenie terminu.
W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 18 kwietnia 2013 r. podała, że w dniu 22 lutego 2013 r. otrzymała postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2013 r. oddalające zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 listopada 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 1008/12 w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu. Wskazała następnie, że w terminie 7 dni od dnia 22 lutego 2013 r. miała możliwość "zainicjowania postępowania o przywrócenie terminu do wniesienia ww. sprzeciwu", od czego odstąpiła, natomiast w dniu 5 marca 2013 r. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.
Zatem zdaniem skarżącej powyższy wniosek wraz ze skargą złożyła mieszcząc się w siedmiodniowym terminie od dnia ustania przyczyny, tj. w dniu 5 marca 2013 r., gdzie za datę ustania przyczyny uznała datę 1 marca 2013 r.
W dalszej części pisma, uzasadniając brak winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi, podniosła, że sprawa ciągnie się od 2000 roku, a "zagadnienie wstępne w sprawie w Polsce nie zostało rozwiązane" gdyż ustanowiony dla niej w sprawach o sygn. akt
I SA/Gl 489/05 i I SA/Gl 490/05 (dotyczących podatku dochodowego od osób fizycznych za 2000 r. i 2001 r.) pełnomocnik nie sporządził skarg kasacyjnych. Podkreśliła, że decyzja z dnia [...], stanowiąca przedmiot skargi w niniejszej sprawie, zawiera błędy i braki, o uzupełnienie których wnosiła parokrotnie w trakcie trwających postępowań, jednakże jej żądania nie zostały uwzględnione i odmówiono sprostowania i uzupełnienia ww. decyzji, w której jak zaznaczyła "fikcyjnie powiększono jej dochód za 2008 r." Podniosła, że kolejna próba sprostowania ww. decyzji poprzez złożenie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], z uwagi na oddalenie przez NSA zażalenia spowodowała wniesienie przez nią przedmiotowego wniosku o przywrócenie terminu wraz ze skargą. Końcowo zaznaczyła, że przedmiotowy wniosek złożyła w obawie przed utratą szansy na rozpatrzenie całości sprawy za 2008 rok przez Sądy, za co "włącznie z wydaniem przez pocztę nieterminowo przesyłki listowej nie ponosi winy".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu – art. 86 § 1 p.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w chybieniu terminu – art. 87 § 2. Jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie – art. 87 § 4. Jednakże po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie – zgodnie z art. 87 § 5 p.p.s.a. – jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych.
Z powyższych przepisów wynika, że niezawinione uchybienie terminu nie uzasadnia jego przywrócenia, jeżeli minął rok od upływu tego terminu, a rozpatrywany przypadek nie ma charakteru wyjątkowego. W ten sposób ustawodawca ochrania utrwalony na skutek upływu czasu stan powstały w wyniku uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej, zastrzegając, że powrót do sytuacji sprzed upływu tego czasu jest możliwy tylko w wypadku wyjątkowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98, publ. OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141, str. 86).
Ponadto przyjdzie zauważyć, że ustawodawca nie precyzuje pojęcia "wyjątkowego przypadku", zostawiając ocenę w tym zakresie sędziemu. Zgodnie jednak z orzecznictwem, rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu, należy wyważyć argumenty wspierające wniosek i argumenty przemawiające za stabilizacją sytuacji ugruntowanej przez upływ czasu, a powstałej w następstwie niedokonania czynności procesowej w przepisanym terminie oraz czy moc tych argumentów pozwala na stwierdzenie, że w sprawie zachodzi wypadek, który można uznać za wyjątkowy (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 lutego 1999 r., sygn. akt I CKN 802/98, publ. OSNC 1999, nr 7-8, poz. 141, str. 86).
Należy przy tym podkreślić, iż pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym, jednakże należy je wykładać ścieśniająco, w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w niemalże każdym przypadku (por. postanowienie NSA z dnia 5 października 2006 r., sygn. akt II OZ 961/06, niepublikowane).
Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy, należy wskazać, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] – jak wynika z akt sprawy – została doręczona skarżącej w dniu 1 września 2011 r., natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został złożony dopiero w dniu 5 marca 2013 r., zatem stwierdzić należy, iż powyższy wniosek został złożony po upływie roku od uchybionego terminu do wniesienia skargi. Wobec tego Sąd jest zobowiązany zbadać, czy w sprawie wystąpił przypadek wyjątkowy, pozwalający na przywrócenie terminu.
Należy więc odnotować, iż skarżąca we wniosku wskazuje, że na tak późne złożenie skargi wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wpływ miały postępowania toczące się przed tut. Sądem i Naczelnym Sądem Administracyjnym w innych sprawach. W ocenie Sądu sprawy te nie mają żadnego związku ze sprawą niniejszą, zatem nie wystąpił wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. Z wniosku strony skarżącej nie wynika również, aby wystąpiły nadzwyczajne przeszkody uniemożliwiające złożenie wcześniej wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
W konsekwencji wniosek o przywrócenie terminu złożony w niniejszej sprawie należy uznać za niedopuszczalny, a taki wniosek zgodnie z art. 88 p.p.s.a. podlega odrzuceniu.
Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 87 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.