Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] nr [...] o umorzeniu postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki cywilnej A z siedzibą w J. Postępowanie egzekucyjne było prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. (dalej w skrócie: "strona skarżąca", "wierzyciel").
W skardze z dnia 19 lutego 2013 r., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wierzyciel wniósł między innymi o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych postanowień organów obu instancji.
Należy jeszcze w tym miejscu odnotować, że postanowieniem z dnia [...] organ odwoławczy, mając na uwadze ww. wniosek, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. W motywach rozstrzygnięcia zwrócono przede wszystkim uwagę na to, że kwestionowany w skardze akt nie kwalifikuje się do wykonania, a zatem nie można wstrzymać jego wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednak zgodnie z art. 61 § 2 i 3 ustawy skarżący może wnosić o takie wstrzymanie w całości lub w części do organu, który wydał decyzję lub postanowienie (§ 2) oraz do Sądu (§ 3). Stosownie z kolei do tego ostatniego przepisu odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu, który po przekazaniu doń skargi może wydać postanowienie uwzględniające taki wniosek, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wyrządzenia trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Biorąc pod uwagę treść wskazanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a., zaistnienie chociażby jednej z wymienionych w nim przesłanek uzasadnia wstrzymanie aktu, jednakże to wnioskodawca zobowiązany jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia tych ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r. I FSK 983/08 - LEX nr 468877). W innym z orzeczeń sądu administracyjnego II instancji przyjęto bardziej stanowczą tezę, w której uznano, że "twierdzenia podnoszone we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi. Konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody chciałaby przedstawić wnioskodawca, aby wykazać spełnienie przesłanek z art. 61 § 3" (z tezy postanowienia NSA z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt II FSK 502/09, źródło: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).
Obecnie złożony wniosek pozbawiony był jakiegokolwiek uzasadnienia. W tym stanie rzeczy już z tego powodu nie mógł zostać uwzględniony. Strona skarżąca nie naprowadziła wszak na jakiekolwiek okoliczności, które wskazałyby na zaistnienie przesłanek, o których wyżej nadmieniono.
Nie mniej istotny przy rozpoznaniu niniejszego wniosku pozostaje charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia Dyrektora Izby Skarbowej w K. i poprzedzającego go postanowienia. Co do zasady bowiem, wstrzymaniu wykonania podlegają te z aktów, które zobowiązują bądź ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania się lub zakazy określonego zachowania. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Sąd nie dostrzegł w tym przypadku żadnych obowiązków o charakterze prawno-materialnym, które miałyby zostać nałożone na skarżącego wierzyciela, i które, co istotne, wywołałyby jednocześnie skutki o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Nawiązując zaś do przybliżonej wyżej argumentacji, należy odnotować, że strona skarżąca nawet nie starała się naprowadzić na ewentualne obowiązki o charakterze prawno-materialnym.
Mając na względzie wszystkie powyższe okoliczności, Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.