Uzasadnienie
Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji ustalającą R. T. zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. w wysokości [...]zł od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów i nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.
W dniu 25 lutego 2013 r. (data nadania) pełnomocnik strony, będący doradcą podatkowym, złożył skargę na powyższą decyzję, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie prowadzonego postępowania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono na kwotę 10.201 zł.
Odpowiadając na skargę, organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi.
Następnie przy piśmie z dnia 19 września 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nadesłał decyzję z dnia [...]r., nr [...], mocą której uwzględnił skargę w całości i uchylił swoją decyzję z dnia [...]r., nr [...], stwierdzając przy tym, że uwzględnienie skargi nie jest spowodowane działaniem organów podatkowych bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.
W piśmie z dnia 24 września 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył oświadczenie o cofnięciu skargi i w związku z powyższym wniósł o umorzenie postępowania w sprawie "z powodu braku przedmiotu zaskarżenia" wobec uchylenia zaskarżonej decyzji w trybie autokontroli.
Z kolei w piśmie z dnia 25 września 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o "zasądzenie zwrotu kosztów sądowych dla skarżącego" oraz "zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przypisanych".
Na rozprawie w dniu 9 października 2013 r. pełnomocnik organu, będący radcą prawnym, wniósł o umorzenie postępowania sądowego. Jednocześnie złożył pismo z dnia 7 października 2013 r., w którym organ zwrócił się z wnioskiem
"o miarkowanie kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie, tj. o ich nie zasądzanie w maksymalnej wysokości". Organ wyjaśnił przy tym, że uchylił decyzję będącą przedmiotem skargi z uwagi na skutki prawne jakie wywiera wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., w sprawie o sygn. SK 18/09.
W trakcie powyższej rozprawy Sąd postanowił zwrócić się do organu o udzielenie informacji, czy wydana w trybie autokontroli decyzja z dnia [...]r. została zaskarżona.
Odpowiadając na wezwanie organ w piśmie z dnia 29 października 2013 r. poinformował, że decyzja z dnia [...]r., nr [...]została doręczona w dniu 23 września 2013 r. i do dnia sporządzenia pisma nie wpłynęła na nią skarga.
Nadto odnotować należy, że w dniu 24 października 2013 r. wpłynęła do Sądu skarga na powyższą decyzję z dnia [...]r., nr [...]Skarga ta, sporządzona przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym, została nadana w dniu 22 października 2013 r. bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wobec powyższego Sąd przekazał tę skargę według właściwości organowi przy piśmie z dnia 28 października 2013 r., sygn. akt I KO/Gl 34/13. O przekazaniu poinformowano pełnomocnika skarżącego, wskazując jednocześnie, że skarga do sądu administracyjnego winna być wniesiona za pośrednictwem organu administracji, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.
Następnie organ przekazał skargę na decyzję z dnia [...]r., nr [...]wraz z odpowiedzią na tę skargę i aktami sprawy. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt I SA/Gl 1624/13.
Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę wniesioną na decyzję z dnia [...]r., nr [...]. Stwierdzono prawomocność tego orzeczenia.
W omawianej sprawie uiszczono wpis od skargi w kwocie 400 zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "ppsa"), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. W myśl z kolei art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1-2 (tj. skuteczne cofnięcie skargi, śmierć strony) tego przepisu stało się bezprzedmiotowe.
Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe "z innych przyczyn" w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ppsa wtedy, gdy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy decyzją z dnia 19 września 2013 r., działając w trybie art. 54 § 3 ppsa, uwzględnił skargę w całości i uchylił własną decyzję, będącą przedmiotem skargi. W konsekwencji takiego działania wyeliminowano z obrotu prawnego zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję z dnia 25 stycznia 2013 r. Skarga na decyzję wydaną w trybie autokontroli została natomiast prawomocnym postanowieniem odrzucona. Tym samym uznać należy, że odpadła przyczyna będąca podstawą wniesienia skargi. Okoliczność ta sprawia, że postępowanie sądowoadministracyjne, zainicjowane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe.
W związku z powyższym na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Na marginesie wyjaśnić należy, że nie mógł odnieść skutku wniosek pełnomocnika strony skarżącej o cofnięcie skargi, gdyż postępowanie stało się bezprzedmiotowe zanim skarga została cofnięta. Dlatego też postępowanie umorzono na mocy wskazanego wyżej art. 161 § 1 pkt 3 ppsa z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania wywołaną przez autokontrolę, a nie wskutek cofnięcia skargi.
Stosownie z kolei do art. 201 § 1 ppsa w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ppsa, skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Koszty te obejmują koszty zastępstwa procesowego oraz uiszczony wpis od skargi. Ustalając wysokość kosztów zastępstwa wzięto pod uwagę treść § 3 ust. 1 pkt 1 lit. e rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. z 2011 r., Nr 31, poz. 153), zgodnie z którym w rozpatrywanej sprawie stawka minimalna wynosi 2.400 zł. Wymienione wynagrodzenie należy powiększyć o wartość uiszczonego wpisu od skargi (400 zł). W kosztach tych nie uwzględniono opłaty skarbowej (17 zł), gdyż nie została ona uiszczona na rzecz organu właściwego miejscowo, którym zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t.j.
Dz. U. z 2012 r., poz. 1282 ze zm.) jest Prezydent Miasta Gliwice. Sąd nie znalazł natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku organu o miarkowanie kosztów postępowania. Warunkiem zastosowania art. 206 ppsa, dopuszczającego możliwość miarkowania przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego od organu, jest częściowe uwzględnienie skargi. Decyzja autokontrola zakłada zaś ze swej istoty, że organ musi uwzględnić skargę w całości, co miało miejsce w omawianej sprawie.
Z tego punktu widzenia wniosek organu nie może odnieść skutku.
Wobec powyższego, działając na podstawie art. 201 § 1 ppsa w związku z art. 54 § 3 ppsa, o kosztach Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.