Uzasadnienie
Pismem z dnia 3 kwietnia 2009 r. D. L. i A. L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] o utrzymaniu w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w M. z dnia [...] o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego przeciwko D. i A. L. na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] nr [...] i [...] dotyczących podatku dochodowego za 2000 r. oraz odmowie uchylenia czynności egzekucyjnych. Jednocześnie skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia poprzez zawarte w skardze żądanie wstrzymania czynności egzekucyjnych. Nie uzasadnili powyższego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Natomiast na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Jednakże podkreślenia wymaga, że nie każdy akt lub czynność może podlegać wstrzymaniu wykonania. Wniosek o wstrzymanie wykonania może bowiem zostać uwzględniony jedynie w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności tj. nadają się do wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006,
s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186 i n.).
W przedmiotowej sprawie skarżący złożyli wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz uchylenia czynności egzekucyjnych. W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz o odmowie uchylenia czynności egzekucyjnych nie ma przymiotu wykonalności, a tym samym nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania. Wymienione postanowienie nie stanowi bowiem podstawy egzekucji – podstawę tę stanowią tytuły wykonawcze wydane w postępowaniu egzekucyjnym, którego umorzenia odmówiono postanowieniem organu pierwszej instancji z dnia [...]. Nie obliguje strony do jakiegokolwiek działania i nie nakłada również uprawnień – wobec tego jest aktem, który nie podlega wykonaniu.
Ponadto podkreślenia wymaga, że strona skarżąca nie przedstawiła żadnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Powyższy brak stanowi samoistną podstawę odmowy wstrzymania wykonania – tj. również w stosunku do aktów lub czynności, które mają przymiot wykonalności.
Z wyżej wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.