Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 maja 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ustanowił skarżącej radcę prawnego (pkt 1 sentencji) i jednocześnie umorzył postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych (pkt 2 sentencji).
Na tej podstawie Okręgowa Izba Radców Prawnych w K. wyznaczyła pełnomocnika w osobie radcy prawnego J. H. W piśmie procesowym z dnia 11 października 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) ww. pełnomocnik zwrócił się między innymi o "przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej zgodnie z obowiązującymi przepisami." W tych ramach pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone w całości.
W dalszej kolejności, wniosek ten został ponowiony w trakcie rozprawy przeprowadzonej w dniu 15 listopada 2012 r. W tym zakresie pełnomocnik oświadczył, że pomoc prawna nie została w żadnym zakresie opłacona przez stronę.
Wyrok kończący to postępowanie zapadł w dniu przeprowadzenia rzeczonej rozprawy.
Mając powyższe na względzie, zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej w skrócie: "P.p.s.a.") radca prawny wyznaczony w ramach prawa pomocy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wspomniane przepisy zawarte są w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej w skrócie: "rozporządzenie z 2002 r."). Stosownie do § 15 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują przede wszystkim opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3-4.
Stawki minimalne opłat za postępowanie przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji zostały określone w § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Dotyczą one spraw, w których przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (lit. a), spraw w przedmiocie skarg na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego (lit. b) oraz innych spraw, kiedy stawka ta wynosi 240 zł (lit. c). Niniejsze postępowanie – w którym skarga została wniesiona na decyzję w przedmiocie ulgi w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne – należy do tej trzeciej kategorii, gdyż wysokość zaległości nie była objęta zaskarżonym rozstrzygnięciem, a tym samym nie stanowiła okoliczności spornej.
Pełnomocnikowi, wyznaczonemu i wykonującemu czynności w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, przysługuje zatem wynagrodzenie w wysokości 240 zł, które, wedle § 2 ust. 3 rozporządzenia z 2002 r., trzeba podwyższyć o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach, czyli o 23%.
Z tych względów, na podstawie art. 250 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. z uwzględnieniem § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia z 2002 r., orzeczono jak w sentencji.