Uzasadnienie
K. P., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, oznaczoną w sentencji postanowienia, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na wydanie przez ten organ, w oparciu o treść art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 1 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), decyzji z dnia [...], nr [...] uchylającej zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu podatkowego i przekazującą sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 16 maja 2018 r. organ poinformował, że decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Zgodnie z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postepowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.
W rozpoznawanej sprawie organ odwoławczy, działając w oparciu o powyższy przepis, decyzją z dnia z dnia [...], nr [...] uwzględnił skargę. Jednocześnie decyzja ta stała się prawomocna wobec niewniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Można zatem uznać, że organ odwoławczy uczynił zadość żądaniu strony eliminując zaskarżony, wadliwy akt administracyjny z obrotu prawnego.
W tej sytuacji dalsze postępowanie sądowe stało się z bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w pkt 1 sentencji postanowienia.
Z kolei zgodnie z art. 201 p.p.s.a. zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Wynagrodzenie doradcy podatkowego, który reprezentował stronę należy ustalić na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz.153).
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b tego rozporządzenia stawki minimalne w pierwszej instancji w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w sprawach, innych niż takie, których przedmiotem jest należność pieniężna wynoszą 240 zł. Jednocześnie wobec uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa kwota ta również podlegała zwrotowi.
Mając powyższe na względzie o kosztach postępowania orzeczono w pkt 2 sentencji niniejszego postanowienia.