Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy, organ nadzoru) postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: K.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 33 i art. 34 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1438 z późn. zm., dalej: u.p.e.a., ustawa egzekucyjna), po rozpoznaniu zażalenia S. I. (dalej: zobowiązana, skarżąca) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Z. (dalej: organ pierwszej instancji, organ egzekucyjny) z dnia [...] r. nr [...] uznające za bezzasadne zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] r., wystawionego przez Wojewodę [...] (dalej: wierzyciel), obejmującego zaległości z tytułu świadczeń rodzinnych za listopad i grudzień 2009 r. oraz od stycznia do października 2010 r. w kwocie [...] zł.
Powyższe postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Organ egzekucyjny realizując tytuł wykonawczy wierzyciela z dnia [...] r. nr [...], obejmujący zaległość z tytułu świadczeń rodzinnych za listopad i grudzień 2009 r. oraz od stycznia do października 2010 r., dokonał czynności egzekucyjnych w postaci doręczenia w dniu [...] r. jego odpisu wraz z zawiadomieniem z dnia [...] r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę zobowiązanej w firmie A z/s w Z..
Pismem z dnia [...] r. zobowiązana złożyła skargę na zajęcie egzekucyjne, które zostało zakwalifikowane przez organ egzekucyjny jako zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne, gdyż z treści tego pisma wynikało, że zobowiązana podważa istnienie obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] twierdząc, że organ egzekucyjny egzekwuje od niej nienależne świadczenie. Stwierdziła, że spłaciła cały dług i żąda się do niej powtórnej zapłaty tego, co już wcześniej uregulowała, a także zwrotu nieistniejących odsetek od nieistniejącego długu.
Organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] r. zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, a pismem z dnia [...] r. wystąpił do wierzyciela o wypowiedzenie się w przedmiocie zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów.
Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], a następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów uznając je za nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzucanego nieistnienia zobowiązania podlegającego egzekucji wierzyciel omówił postępowanie prowadzone przed tym organem zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami wypłaconymi zobowiązanej w okresie od 1 listopada 2009 r. do 31 października 2010 r. łącznie w wysokości [...] zł za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne. Wydaną decyzją odstąpiono od żądania zwrotu kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, wpłaconej przez zobowiązaną w dniu [...] r., a zobowiązano ją do zwrotu kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z odsetkami za zwłokę od tej kwoty oraz zobowiązano do zwrotu ustawowych odsetek za opóźnienie od kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych naliczonych do dnia 12 marca 2015 r.
W przedmiocie zapłaty wymagalnych odsetek z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, skierowano do zobowiązanej upomnienie nr [...] z dnia [...] r. Ustalono następnie, że wpłaciła ona dodatkowo w dniu [...] r. kwotę [...] zł, zaliczoną na należność główną w kwocie [...] zł i na poczet odsetek za zwłokę kwotę [...] zł. Wpłaty zobowiązanej nie zaspokoiły całości zadłużenia. Jak ustalono innych wpłat wierzyciel nie odnotował.
Po otrzymaniu ostatecznego postanowienia wierzyciela z dnia [...] r., organ egzekucyjny postanowieniem z dnia [...] r. uznał za bezzasadne zarzuty nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym wierzyciela z dnia [...] r. nr [...], powołując się na zastrzeżoną w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, moc wiążącą wypowiedzi wierzyciela w zakresie zarzutów z art. 34 § 1 pkt 1-5 i 7, 9 i 10 u.p.e.a., czyli między innymi wymienionego w punkcie 1 zarzutu nieistnienia obowiązku podlegającego egzekucji.
Na to postanowienie zobowiązana złożyła zażalenie, zaskarżając w całości postanowienie organu pierwszej instancji jako wydane z naruszeniem prawa, wnosząc o jego uchylenie i całkowite umorzenie postępowania egzekucyjnego. Zobowiązana podniosła, że wierzyciel błędnie żąda od niej zobowiązania pieniężnego, bowiem w niniejszej sprawie nie istnieje dochodzony obowiązek, a roszczenie jest przedawnione, do czego wierzyciel nie odniósł się w swojej wypowiedzi. Ponadto zobowiązana podniosła zarzut błędu co do osoby zobowiązanego.
Rozpoznając sprawę organ odwoławczy na wstępie omówił przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. określający katalog zarzutów egzekucyjnych i stwierdził, że zobowiązana podniosła zarzut nieistnienia egzekwowanego obowiązku, a więc zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 ustawy egzekucyjnej.
Następnie organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5 i 7 u.p.e.a., wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Organ egzekucyjny wydał postanowienie w sprawie zarzutów zobowiązanej w oparciu o ostateczne postanowienie wierzyciela z dnia [...] r. nr [...].
Organ odwoławczy podkreślił, że zobowiązana zgłosiła zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., czyli nieistnienia dochodzonej zaległości, zatem obowiązkiem organu egzekucyjnego zgodnie z art. 34 § 1 u.p.e.a., było wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o ostateczne stanowisko wierzyciela. Zastrzeżony w tym przepisie wiążący charakter wypowiedzi wierzyciela oznacza, że organ egzekucyjny nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia podstaw do uwzględnienia zarzutu i do obalenia w ten sposób stanowiska wierzyciela.
Uwzględniając stanowisko wierzyciela organ nadzoru wskazał, że zobowiązana posiada zaległość z tytułu odsetek od nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego, orzeczonego decyzją z dnia [...] r. nr [...]. Wszelkie więc zastrzeżenia dotyczące zobowiązania z tytułu świadczenia rodzinnego, w tym bezpodstawność przypisanego zwrotu tych świadczeń, jako dotyczące odrębnego postępowania prowadzonego przez wierzyciela, pozostają bez wpływu na prawidłowość postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec zobowiązanej.
Organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji, gdy dochodzona przymusowo zaległość istnieje i jest nadał wymagalna, to koniecznym było w myśl art. 6 § 1 u.p.e.a. podjęcie przez wierzyciela działań zmierzających do zastosowania środka egzekucyjnego, który na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] zastosował organ egzekucyjny, poprzez zajęcie wynagrodzenia za pracę zobowiązanej, gdyż taki środek egzekucyjny wymienia art. 1 a pkt 12 lit a tiret 2 u.p.e.a.
Odnośnie dodatkowych zarzutów zgłoszonych w zażaleniu, dotyczących przedawnienia i błędu co do osoby zobowiązanej, organ nadzoru wskazał, że jako wniesione po upływie ustawowo zakreślonego terminu, nie mogą być przedmiotem rozważań w postępowaniu zażaleniowym, bo organ odwoławczy nie jest uprawniony do ich rozpoznania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 września 2015 r., sygn. aktu SA/Bd 521/15).
W skardze na postanowienie organu odwoławczego, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. 80 K.p.a. - poprzez nieuwzględnienie wniosku skarżącej, przez co nie zebrano w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych sprawy - na podstawie których powinno być oparte rozstrzygnięcie.
Skarżąca zarzuciła wierzycielowi rażącą nieuczciwość w sprawie, która powinna być w tym postępowaniu szczegółowo zbadana przez sąd administracyjny, albowiem wierzyciel z rozmysłem wprowadził w błąd organ egzekucyjny, doprowadzając do nienależnej egzekucji i nie wspominając ani słowem, że jego decyzje i postanowienie były wielokrotnie rewidowane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach, które dwukrotnie stwierdziło nieważność tych orzeczeń.
Skarżąca wniosła o kompleksowe zbadanie sprawy na podstawie wszystkich dotychczasowych akt i uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia z powodów wskazanych wyżej naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania. Ponadto skarżąca wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca szczegółowo opisała prowadzone w jej sprawie postępowanie zarówno przez wierzyciela jak i przez organ egzekucyjny, które jak uważa było prowadzone niezgodnie z zasadami Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym zasadą wyrażoną w art. 7 K.p.a., czyli wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, art. 77 § 1 K.p.a., a więc dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, aby jej załatwienie oparte było na udowodnionych faktach i zastosowanych właściwych przepisach prawa adekwatnie do ustalonego stanu faktycznego.
Wskazując na treść art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. skarżąca podkreśliła, że celem postępowania administracyjnego jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a organ administracji publicznej ocenia czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego.
Zdaniem skarżącej organy obu instancji naruszyły wyżej powołane przepisy postępowania administracyjnego, wniosła więc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego.
Skarżąca w uzasadnieniu skargi podniosła między innymi, że zgłoszenie zarzutów na postępowanie egzekucyjne powoduje zawieszenie postępowania egzekucyjnego z urzędu, a w jej przypadku takiego zawieszenia nie było. Uważa, że postępowanie egzekucyjne powinno zostać zawieszone, a następnie umorzone na postawie art. 59 § 1 u.p.e.a., ponieważ zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego, a dochodzone zobowiązanie jest przedawnione. Podaje, że wierzyciel nigdy nie wyjaśnił dlaczego jest osobą zobowiązaną, podczas gdy w świetle prawa powinna otrzymywać świadczenia w Polsce. Nie wyjaśnił też kwestii przedawnienia.
Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu.
Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl zaś art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Przytoczone wyżej przepisy art. 134 i 135 P.p.s.a. dopuszczają zatem możliwość objęcia sądową kontrolą legalności nie tylko zaskarżonego aktu (tutaj postanowienia), ale również wszystkich innych aktów lub czynności, które zostały wydane w ramach tego samego stosunku administracyjnoprawnego, ponieważ użyty w obu tych przepisach termin "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym. Wniosek ten znajduje uzasadnienie w szczególności w treści art. 135 P.p.s.a., który nakazuje sądowi zastosowanie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych "we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga". Granice tej bowiem sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli działalności administracji publicznej, o której stanowi art. 1 P.p.s.a., która to kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Reasumując, skoro brzmienie art. 3 § 2 pkt 3 P.p.s.a. wyłącza skargę na postanowienia wierzyciela, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu, to ich kontrola przez sąd administracyjny jest realizowana w razie wniesienia skargi na postanowienie organu nadzoru. Skoro bowiem postanowienie zawierające wypowiedź wierzyciela jest wiążące dla organu egzekucyjnego i stanowi niezbędny element postanowienia tego organu w sprawie zgłoszonych zarzutów, to przy sądowej ocenie postanowienia organu egzekucyjnego i organu nadzoru nie można oderwać się od oceny zgodności z prawem stanowiska wierzyciela, które wiążąco oddziałuje na postanowienie organu egzekucyjnego.
Należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym. Przepis art. 33 § 1 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Podstawą zarzutu może być tylko:
- 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku;
- 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej;
- 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4;
- 4) błąd co do osoby zobowiązanego;
- 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym;
- 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego;
- 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1;
- 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego;
- 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny;
- 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy.
Skarżąca w piśmie z dnia [...] r. zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Wbrew twierdzeniom skarżącej w złożonych zarzutach nie podniosła ona zarzutu przedawnienia zobowiązania, czy błędu co do osoby zobowiązanego. Te dodatkowe zarzuty skarżąca podniosła dopiero w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego.
Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Orzecznictwo sądowe, podkreślając rangę dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów i ich petryfikacji, wskazuje, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 kwietnia 2012 r., sygn. akt II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011 r., sygn. akt II FSK 474/10, LEX nr 1068722). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 marca 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2485/04, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; Piotr Przybysz, Postępowanie Egzekucyjne w Administracji, Warszawa 2015 r., s. 200).
Rację należy więc przyznać organowi nadzoru, który nie mógł rozpatrzyć zarzutu przedawnienia jak i błędu co do osoby zobowiązanego, zgłoszonych po raz pierwszy przez skarżącą w zażaleniu na postanowienie organu egzekucyjnego. Z tych samych względów także podniesione w skardze zarzuty przedawnienia i błędu co do osoby zobowiązanego nie mogą być przedmiotem rozważań i oceny Sądu.
W myśl art. 34 u.p.e.a., zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca (§ 1). Organ egzekucyjny, po otrzymaniu ostatecznego postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela lub postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu, wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione – o umorzeniu postępowania egzekucyjnego albo o zastosowaniu mniej uciążliwego środka egzekucyjnego (§ 4).
W rozpoznawanej sprawie organ egzekucyjny nie był wierzycielem, a więc stosownie do treści wyżej wskazanych przepisów był zobowiązany do uzyskania stanowiska wierzyciela w przedmiocie zgłoszonych zarzutów i tym stanowiskiem był związany. Wierzyciel postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], a następnie po ponownym rozpoznaniu sprawy ostatecznym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] zajął stanowisko w sprawie zgłoszonych zarzutów uznając je za nieuzasadnione.
Wierzyciel odnosząc się do zarzucanego nieistnienia zobowiązania podlegającego egzekucji odwołał się do treści decyzji z dnia [...] r. nr [...] o uznaniu zasiłków rodzinnych wraz z dodatkami wypłaconymi zobowiązanej w okresie od 1 listopada 2009 r. do 31 października 2010 r. łącznie w wysokości [...] zł za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne. Wierzyciel opisał tę decyzję, wskazując, że odstąpiono od żądania zwrotu kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, wpłaconej przez zobowiązaną w dniu [...] r., a zobowiązano ją do zwrotu kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z odsetkami za zwłokę od tej kwoty oraz zobowiązano do zwrotu ustawowych odsetek za opóźnienie od kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych naliczonych do dnia 12 marca 2015 r. Jednakże w aktach sprawy nie ma opisanej decyzji wierzyciela z dnia [...] r. nr [...], co czyni niemożliwym sądową kontrolę stanowiska wierzyciela.
Zajęte przez wierzyciela stanowisko, jako wiążące, stało się podstawą do wydania postanowień przez organ egzekucyjny oraz organ nadzoru.
Wskazać przy tym należy, że o ile stanowisko wierzyciela wiązało organy egzekucyjne obu instancji co do treści ich rozstrzygnięcia, to Sąd, rozpoznając skargę na postanowienia tych organów, w ramach swojej kognicji, dokonuje samodzielnej oceny zgłoszonych przez stronę skarżącą zarzutów, a więc kontroluje także, czy wierzyciel w swoim stanowisku zgodnie z prawem uznał, że faktycznie istniało wymagalne zobowiązanie z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych wraz z odsetkami za zwłokę oraz ustawowych odsetek za opóźnienie od kwoty [...] zł nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych naliczonych do dnia 12 marca 2015 r. Dopiero potem Sąd przechodzi do oceny merytorycznej rozstrzygnięć organów: egzekucyjnego i nadzoru co do ich zgodności z prawem.
Niemniej brak w aktach sprawy decyzji, będącej podstawą wystawionego tytułu wykonawczego powoduje, że Sąd nie może skontrolować prawidłowości stanowiska wierzyciela. Tym bardziej, że inna kwota zobowiązania wynika z tytułu wykonawczego (kwota [...] zł), inna z postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego (k. 50 akt egzekucyjnych - kwota [...] zł), a inna z zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę (k. 12 akt egzekucyjnych - kwota [...] zł).
W konsekwencji Sąd nie mógł dokonać kontroli legalności postanowień organu nadzoru i egzekucyjnego. Dlatego Sąd uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego, jak również poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego oraz postanowienia wierzyciela z dnia [...] r. i [...] r. Sąd nie może bowiem orzekać na niepełnym materiale zgromadzonym w aktach sprawach.
W postępowaniu ponownym wierzyciel zajmie stanowisko w sprawie zgłoszonego zarzutu, dołączając do akt decyzję, będącą podstawą wystawienia tytułu wykonawczego. Organy egzekucyjne obu instancji wydadzą swoje rozstrzygnięcia w oparciu o kompletne akta sprawy.
Na koniec Sąd zauważa, że nie ma racji skarżąca, że organ egzekucyjny nie wydał postanowienia o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego, gdyż uczynił to postanowieniem z dnia [...] r. (k. 50 akt egzekucyjnych).
Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 134 i 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając od organu odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł, z tytułu uiszczonego wpisu sądowego.