Postanowienie WSA w Gliwicach z 7 lutego 2005 r., I SA/Gl 4/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

Rozpoznanie

w dniu 7 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym

Sprawa

sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział Wojewódzki w C. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę

Skład

Sędzia WSA Krzysztof Winiarski przewodniczący

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym) Z. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. z dnia [...] r. nr [...]. Mocą tego postanowienia w/w organ, działając na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 17 § 1 w związku z art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2002 r. 110, poz. 968 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie: ustawą egzekucyjną, odmówił uwzględnienia zarzutów zgłoszonych przez Z. K. w sprawie postępowania egzekucyjnego. Postanowienie tej treści doręczono Z. K. w dniu [...] r. wraz z pouczeniem, z którego wynika, że na to postanowienie – "zgodnie z art. 83c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887) – zażalenie nie przysługuje". Wierzyciel pouczył dalej, że od w/w postanowienia, "przysługuje natomiast prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie 30 dni od daty jego doręczenia, za pośrednictwem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C.".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 17 § 1 ustawy egzekucyjnej rozstrzygnięcie w przedmiocie stanowiska wierzyciela zapada w formie postanowienia. Zgodnie z art. 83 c ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887) na postanowienie wydane przez wierzyciela, tj. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C., w trakcie postępowania egzekucyjnego zażalenie nie przysługuje. Takie też pouczenie zawarto w zaskarżonym postanowieniu.

Należało w tym miejscu podnieść, że sądy administracyjne – w myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. – sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w tej ustawie. Szczegółowy katalog spraw objętych właściwością rzeczową tych sądów określa art. 3 § 2 p.p.s.a. Sądy administracyjne orzekają zatem w sprawach skarg na:

1. decyzje administracyjne,
2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4.

Zaskarżone postanowienie dotyczy obowiązków nałożonych na zobowiązanego w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym. Z tych względów skarga na postanowienie, będące wyrazem zajętego w sprawie stanowiska wierzyciela jest generalnie dopuszczalna w oparciu o art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jednakowoż w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Z akt sprawy nie wynika aby Z. K., przed wniesieniem skargi do Sądu, dopełnił tego obowiązku. Z tych względów skarga w niniejszej sprawie jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. W myśl bowiem art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze postanowiono jak w sentencji niniejszego postanowienia, działając na podstawie przywołanych wyżej przepisów oraz art. 58 § 3 p.p.s.a.

Niezależnie od podjętego w sprawie orzeczenia należało zwrócić uwagę na fakt, iż pouczenie zawarte w zaskarżonym postanowieniu – w części odnoszącej się do możliwości jego zaskarżenia – było błędne. Podstawą do wniesienia skargi w niniejszym przypadku winien być przepis art. 53 § 3 p.p.s.a. regulujący sposób i termin wniesienia skargi w takim przypadku. Wadliwe pouczenie organu o sposobie i terminie wniesienia skargi może być z kolei uznane za przesyłkę przywrócenia terminu do wniesienia skargi, lecz tylko i wyłącznie na skutek wniosku strony skarżącej złożonego – w trybie art. 87 p.p.s.a. – ewentualnie po wyczerpaniu szczególnego toku zaskarżenia wynikającego z art. 53 § 3 p.p.s.a., o czym pisano wcześniej.

su.