Uzasadnienie
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I WSA w Gliwicach z dnia 9 czerwca 2011 r. zobowiązano I.B. do usunięcia braków formalnych skargi poprzez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz sformułowanie osnowy skargi, tj. wskazanie, o co wnosi.
W wezwaniu Sądu z dnia 14 czerwca 2011 r., sporządzonym na podstawie przytoczonego wyżej zarządzenia, pouczono skarżącego, że nieusunięcie braków skargi w terminie 7 dni spowoduje jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej w skrócie: P.p.s.a.
Wezwanie doręczono skarżącemu (do rąk dorosłego domownika) w dniu 17 czerwca 2011 r., co znajduje potwierdzenie w zwrotnym pokwitowaniu odbioru zamieszczonym w aktach sprawy.
Pismem procesowym z dnia 24 czerwca 2011 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 27 czerwca 2011 r. skarżący oświadczył, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi [...] zł, zaś do Sądu wnosi o rozpatrzenie sprawy poprzez wskazanie właściwej stawki podatkowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje
Formalnym warunkiem zainicjowania postępowania przed sądem administracyjnym jest skutecznie wniesiona skarga. Skarga jest pismem procesowym, która poza wymogami o charakterze ogólnym (zawartymi w art. 46 P.p.s.a.) musi zawierać elementy przypisane jej art. 57 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a, jak również na mocy art. 215 § 1 tej ustawy.
W myśl zatem art. 46 § 1 pkt 3 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać osnowę wniosku (skargi) lub oświadczenia.
Stosownie zaś do treści art. 215 § 1 omawianej ustawy, w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Brak tej wartości uniemożliwia ustalenie wysokości wpisu sądowego od skargi, wymierzanego w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a w konsekwencji skutkuje niemożnością wezwania strony do uiszczenia należnej opłaty.
Przyjmuje się, że zarówno brak osnowy pisma (skargi) oraz brak wartości przedmiotu zaskarżenia są brakami formalnymi skargi, które w wyniku wezwania przewodniczącego (patrz art. 49 § 1 P.p.s.a.) mogą zostać przez stronę uzupełnione. Jeśli jednak, pomimo upływu zakreślonego (siedmiodniowego) terminu, skarga nie zostanie uzupełniona to podlega ona odrzuceniu na mocy art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., co ma miejsce na posiedzeniu niejawnym w drodze postanowienia (patrz art. 58 § 3). Co istotne, zgodnie z art. 83 § 3 P.p.s.a., oddanie pisma w polskim urzędzie pocztowym lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu.
Ze wspomnianym uchybieniem terminu mamy do czynienia w tej sprawie. Stwierdzono bowiem, że wezwanie Sądu zostało skarżącemu doręczone w dniu 17 czerwca 2011 r., a zatem termin zakreślony dla usunięcia braku formalnego skargi upłynął w dniu 24 czerwca 2011 r. (piątek – dzień roboczy). Tymczasem skarżący ustosunkował się do wezwania Sądu trzy dni później, tj. 27 czerwca 2011 r. W tym stanie rzeczy skarga podlega odrzuceniu.
W tych okolicznościach, stosownie do przepisów art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji