Postanowienie WSA w Gliwicach z 24 maja 2016 r., I SA/Gl 413/16

Rozpoznanie

na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 maja 2016 r.

Sprawa

sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ulg płatniczych – odmowy umorzenia zaległości podatkowej wraz z odsetkami w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym p o s t a n a w i a

Sentencja

1. zwolnić skarżącą od kosztów sądowych;
2. ustanowić skarżącej radcę prawnego.

Starszy referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki

Uzasadnienie

Skarżąca wniosła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Podkreśliła, że jest wdową, która obecnie nie pracuje i od wielu lat próbuje spłacić przejęte zadłużenie. Zaznaczyła, iż zamieszkuje w wynajmowanym mieszkaniu z pełnoletnią córką, która uzyskuje niewielkie dochody tytułem umowy zlecenia. Rodzina korzysta z pomocy społecznej.

Na wezwanie oraz z własnej inicjatywy wnioskodawczyni nadesłała dokumenty, które poświadczają te oświadczenia, m.in. kopie: potwierdzenia wypłaty zasiłku chorobowego (w ubiegłym miesiącu wypłacono 189,08 zł, w marcu – łącznie 1226,52 zł), decyzji o przyznaniu jej dodatku mieszkaniowego na okres do dnia 31 sierpnia 2016 r., zaświadczenia zleceniodawcy jej córki (w marcu bieżącego nie wypłacono wynagrodzenia w wysokości 772,46 zł ze względu na potrącenie "sądowe"), orzeczenia lekarskiego, a także oświadczenie wynajmującego lokal.

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym – czyli w myśl art. 245 § 2 tej ustawy obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego lub innego profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

W ocenie rozpoznającego wniosek w przypadku skarżąca dowiodła, że przesłanka ta została spełniona, mimo iż we wniosku przemilczała dochody uzyskiwane tytułem zasiłku chorobowego. Były one wszak niewielkie i nie zmieniają faktu, że położenie wnioskującej i jej córki jest trudne, co wynika zresztą także z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych. W jego świetle wykonywała ona jedynie na różnych podstawach prawnych i z przerwami słabo płatną pracę dla ośrodka pomocy społecznej (k. 95-97 akt administracyjnych), z którego wsparcia korzysta celem opłacenia podstawowych wydatków życiowych, a zatrudnienia tego nie może obecnie kontynuować z powodu problemów zdrowotnych. Również jej córka nie dysponuje teraz stałym dochodem i – tak jak matka – stoi przed koniecznością spłaty zadłużenia, dochodzonego od niej w toku egzekucji.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.