Uzasadnienie
Zażaleniem z dnia 29 września 2014 r. R. K., M. C. – wspólnicy spółki cywilnej A s.c. (dalej: skarżący) reprezentowani przez pełnomocnika będącego adwokatem zaskarżyli do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. (dalej: Kolegium) bezczynność Prezydenta Miasta C., polegającą na braku załatwienia sprawy dotyczącej zwrotu kwoty [...]zł pobranej w postępowaniu egzekucyjnym, wszczętym na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]z dnia 20 maja 2013 r. Egzekucja administracyjna dotyczyła kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego. Z uwagi na uchylenie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]Prezydent Miasta C. umorzył postępowanie egzekucyjne.
W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia z dnia 29 września 2014 r., Kolegium postanowieniem z dnia [...]r. nr [...] stwierdziło, że zażalenie jest nieuzasadnione. Postanowienie to wydane zostało na podstawie art. 37 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267), dalej: k.p.a. oraz art. 17, art. 18 i art. 64c § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.).
Na powyższe postanowienie Kolegium skarżący, reprezentowani przez adwokata, wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), jak również na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (pkt 3).
Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Z kolei, w myśl art. 37 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (§ 1). Organ ten, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwienia spraw w przyszłości. Jednocześnie stwierdza, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2).
Zgodnie z ukształtowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych złożenie zażalenia o którym mowa w art. 37 k.p.a. stanowi wyłącznie warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 1449/13, LEX nr 1346815; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 108/12, LEX nr 1270534). Natomiast organ wyższego stopnia, właściwy do rozpoznania tego zażalenia, zajmuje stanowisko w formie postanowienia, które ma charakter incydentalny; nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, nie kończy postępowania, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a to oznacza, że wniesienie na nie skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 74/13, LEX nr 1273832; z dnia 27 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 872/12, LEX nr 1145135; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 2 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 5/12, LEX nr 1145976).
Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie Kolegium nie należy zatem do grupy postanowień, o jakich mowa jest w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., co do których ustawodawca przewidział możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Zaakcentować jednocześnie należy, że błędne pouczenie o możliwości wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, nie może skutkować uznaniem jej za dopuszczalną.
Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzekł o odrzuceniu skargi.